مقالات روانشناسی

اين پژوهش بر اساس اهميت جنبش روانشناختي مثبت نگر در قرن حاضر، به اثربخشي آموزشي افزايش عاطفه مثبت بر ميزان رضايت زناشويي و سبک دلبستگي توجه کرده است و فرضيه آن مبتني بر اين است که آموزش عاطفه مثبت به رضايت زناشويي و تغيير در سبک دلبستگي منجر مي شود.
پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون - پس آزمون دو گروهي است. جامعه آماري پژوهش کليه دانشجويان متاهل کشور بودند و جامعه در دسترس پژوهش دانشجويان متاهل دانشگاه علامه طباطبايي بودند که سبک دلبستگي ناايمن داشتند، که بر اساس نمونه گيري در دسترس 24 نفر از دانشجويان مذکور، انتخاب و در دو گروه 12 نفري آزمايشي و کنترل جايگزين شدند. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش، پرسشنامه هاي تجارب شخصي در روابط صميمانه - فرم تجديد نظر شده (ECR-R)، رضايت زناشويي انريچ (فرم کوتاه)، پرسشنامه عاطفه مثبت و منفي (PANAS) و پروتکل درماني افزايش عاطفه مثبت است. نتايج تحليل آماري T مستقل نشان داد که آموزش افزايش عاطفه به افزايش رضايت زناشويي و تغيير در سبک دلبستگي در دانشجويان متاهل داراي سبک دلبستگي ناايمن منجر شد.