مقالات روانشناسی

مقدمه: اين پژوهش با هدف بررسي و مدل يابي تاثير مستقيم و غيرمستقيم خوداثرمندي اجتماعي بر احساس تنهايي نوجوانان انجام شد.
روش: آزمودني هاي اين پژوهش، 946 نفر از دانش آموزان مقطع دبيرستان و پيش دانشگاهي شهر تهران بودند كه به روش نمونه گيري خوشه اي چندمرحله اي تصادفي انتخاب شدند. ابزار گردآوري اطلاعات پرسش نامه اجتناب اجتماعي، پرسش نامه حمايت اجتماعي كودكـان و نوجوانـان، پرسش نامه طرد هم سالان و پرسش نامه خوداثرمندي كودكان و نوجوانان بود. براي تجزيه و تحليل داده ها از نرم افزار SPSS AMOS استفاده شد.
يافته ها: تاثير مستقيم خوداثرمندي اجتماعي بر احساس تنهايي نوجوانان معني دار بود و تاثير غيرمستقيم آن، از طريق اثر معني دار در اجتناب اجتماعي و حمايت اجتماعي تاييد شد.
نتيجه گيري: خوداثرمندي اجتماعي از طريق اجتناب اجتماعي و حمايت اجتماعي در احساس تنهايي نوجوانان تاثير مستقيم و غيرمستقيم دارد. از اين رو در بحث پيشگيري از آسيب هاي ناشي از احساس تنهايي در نوجوانان، خوداثرمندي اجتماعي و متغيرهاي وابسته به آن مي توانند مورد توجه قرار گيرند.

 نسخه قابل چاپ