مقالات روانشناسی

پژوهش حاضر «تاثير روش هاي موسيقي درمانگري فعال را بر اختلالات رفتاري كودكان بي سرپرست و بد سرپرست» دو مركز خدمات بهزيستي در شهر تهران بررسي نموده است. در اين مطالعه با در نظر گرفتن شرايط موجود و تعداد مورد نظر كودكان در چند مجتمع و همسان سازي گروه ها، دو مركز انتخاب شدند و براي هر كدام آنها «مقياس كانزز» معلمين توسط مربيان تكميل گرديد. سپس آن دسته از كودكاني كه بيشترين نمرات را در اين مقياس داشتند، به صورت تصادفي ساده به دو گروه 14 نفري آزمايش و كنترل تقسيم شدند. گروه آزمايش به صورت جداگانه در برنامه هاي موسيقي درمانگري در 10 جلسه 90 دقيقه اي شامل شنيدن آهنگ هاي كودكانه، خواندن آوازهاي كودكانه، نواختن في البداهه سازها، آموزش نواختن سازهاي فلوت ريكوردر، بلز و زيلوفون، سرودن ترانه هاي دلخواه، همخواني و همنوازي شركت كردند. بعد از پايان جلسات از طريق مقياس كانرز معلمين، ارزيابي مجدد از مشكلات رفتاري كودكان توسط همان مربيان به عمل آمد و نتايج مورد بررسي قرار گرفت. نتايج نشان داد كه برنامه هاي موسيقي درمانگري بر كاهش اختلالات رفتاري كودكان در سطح معنا داري 0.05 موثر بوده و تاثيرات معنا داري بر خرده مقياس هاي «اضطراب»، «غير اجتماعي بودن» و «اختلال رفتاري» داشته است. اما در مورد رابطه بين ميزان تاثير موسيقي درمانگري با سن و سطح تحصيلات كودكان همبستگي معنا داري به دست نيامد. يافته هاي پژوهش با تعداد زيادي از پژوهش هاي قبلي همخواني دارد، هر چند كه با توجه به برخي محدوديت ها و رفع آنها در پژوهش هاي بعدي مي توان به نتايج قابل قبول تري دست يافت و از اين شيوه درمانگري و توانبخشي در موارد گسترده تري استفاده نمود.

 نسخه قابل چاپ