مقالات روانشناسی

حکمت متعاليه صدرالمتالهين همچنان مخالفاني دارد که آن را مکتبي التقاطي مي دانند که آموزه هاي هستي شناختي را بدون تحفظ بر روش فلسفي، از حوزه هاي گوناگون معرفتي (فلسفه مشاء، فلسفه اشراق، عرفان، کلام و متون اسلامي) برگرفته و در ساختاري نامنسجم گردآورده است. اين مقاله مي کوشد با تکيه بر اظهارات صدرالمتالهين، با روشي وصفي - تحليلي، ويژگي هاي منحصر به فرد روش شناختي حکمت متعاليه را که وجه متمايز آن از ديگر مکاتب هستي شناسي است، ارايه و نشان دهد که حکمت متعاليه، در عين بهره مندي از دستاوردهاي حوزه هاي مختلف هستي شناسي در تمدن اسلامي، يک مکتب کاملا فلسفي و پاي بندي به روش فلسفي در اثبات و نفي گزاره هاي مورد نظر است.
نقد روش شناختي عرفان نظري از ديدگاه حکمت متعاليه، تمايز روش شناختي حکمت متعاليه با حکمت اشراق، جايگاه شهود و آموزه هاي ديني در حکمت متعاليه، مقايسه روش نقلي با روش عقلي و شهودي در وصول به حقايق هستي شناختي، اصطلاح شناسي «عقل منور» و «برهان کشفي» در حکمت متعاليه و تبلور مطالعه ميان رشته اي در حکمت متعاليه از جمله مباحث اين مقاله هستند.

 نسخه قابل چاپ