جزوات و مقالات فلسفی

در مقاله حاضر مهم ترين انگيزه اي که همواره با انسان همراه است و تمام هدف ها، تلاش ها، رفتارها، نگرش ها، رفتارها، نگرش ها، تفسيرها، دوستي ها، دشمني ها و بالاخره تمام تصورات، تصديقات و استدلال هاي او را در تحت سيطره خود قرار مي دهد، تا حد ممکن، مورد بررسي قرار گرفته و نقش آن در امر تعليم و تربيت و مديريت بررسي شده است.
آن انگيزه مهم عبارت از «من» يا «نفس» هر کس است؛ «مني» که قوام هستي هر کس بدان وابسته است؛ زيرا انسان از حفظ احترام آميز آن «من» هميشه به نحوي حاضر و عزيز و ارجمند باشد. انسان مي خواهد حتي پس از مرگ نيز «من» او به صورتي ارجمند، و به عنوان نام نيک و عزيز و پر آوازه باقي بماند؛ زيرا در غير اين صورت شقاوت و بدبختي بر انسان مسلط مي گردد.
اين «من» را هر کس به نحوي حفظ مي کند و به نحوي به گمان و خيال خود عزيز مي دارد. ارزش ها نيز به سبب سودمندي و عظمت بخشيدن به اين «من» اعتبار خود را به دست مي آورند. هدف اصلي و اساسي تعليم و تربيت هدايت اين «من» به سويي است که مسرت زندگاني فرد و جامعه و روابط حسنه آنها را فراهم آورد. اين «من» هر چيزي يا هر حرکتي را که به ارجمند ساختن آن کمک نمايد، دوست تلقي کرده، شتابان به سوي آن مي رود. در مقاله حاضر روش هاي نيل به اين هدف مهم در حد امکان بررسي و لااقل، راه نفوذ در ديگران به نحو کلي مرتسم شده است.

 نسخه قابل چاپ