شبى مرحوم آيةالله «محمد تقى خوانسارى» در حال بازگشت از نماز جماعت، در خيابان اطراف حرم مطهر حضرت معصومه(س) كودكى را در حال گريه كردن مى‏بيند. وقتى علّت گريه‏اش را مى‏پرسد، كودك جواب مى‏دهد: «پولى را كه براى گرفتن نان به همراه داشتم گم‏كرده‏ام.»

بى‏درنگ آن مرجع بزرگ به حالت نيمه نشسته، مشغول جستجو مى‏شود تا اين كه آن دو ريال گمشده را پيدا مى‏كند و به كودك مى‏دهد. ايشان به راحتى مى‏توانستند چند برابر آن پول را به كودك بدهند، امّابراى اين كه او احساس شرمندگى نكند، به اين شكل به او كمك‏كردند.(9)