سرورهاي مجازي

آيا شما به مهاجرت سرورها فکر مي کنيد؟

در حاليکه مهاجرت يک سرور مجازی VPS از يک ماشين فيزيکي به يک ماشين فيزيکي ديگر موضوع نسبتاً جديدي است، اما فرآيند تبديل يک سرور فيزيکي به يک سرور مجازی VPS نيز مهاجرت ناميده مي شود. بطور اخص، اين فرآيند تحت عنوان P2V  (Migration Physical to Virtuale) شناخته مي شود.

 انواع روش ها براي ايجاد سرور مجازی VPS

 3 روش مختلف براي ايجاد سرور مجازی VPS وجود دارند: استفاده از سرور مجازی VPS به روش کامل ، استفاده از سرور مجازی VPS به روش ناقص (Para-Virtualization) و استفاده از سرور مجازی VPS به روش سطح سيستم عامل. هر سه روش مذکور داراي چند خصوصيت مشترک هستند. سرور فيزيکي تحت عنوان ميزبان (Host) شناخته مي شود. سرور مجازی VPS تحت عنوان مهمان (Guest) شناخته مي شوند. سرور مجازی VPS همانند ماشين هاي فيزيکي رفتار مي کنند. هر سيستم از يک روش متفاوت براي اختصاص منابع فيزيکي به نيازهاي سرور مجازی VPS استفاده مي نمايد. مجازي سازي کامل از يک نوع نرم افزار خاص با نام Hypervisor استفاده مي کند. Hypervisor مستقيماً با فضاي ديسک و CPU سرور فيزيکي تعامل مي نمايد. اين نرم افزار بعنوان يک سکو براي سيستم عامل سرور مجازی VPS عمل مي کند. Hypervisor هر سرور مجازی VPS را کاملاً مستقل و بي اطلاع از سرور مجازی VPS ديگري که بر روي همان ماشين فيزيکي اجرا مي شوند، نگه مي دارد. هر سرور مجازی VPS بر روي سيستم عامل خودش اجرا مي شود. بعبارت ديگر، شما مي توانيد دو سرور مهمان داشته باشيد که بر روي يکي لينوکس و بر روي ديگري ويندوز اجرا مي شود.

Hypervisor بر منابع سرور فيزيکي نظارت مي کند. هنگاميکه سرور مجازی VPS نرم افزارهاي کاربردي را اجرا مي کنند، Hypervisor منابع را از ماشين فيزيکي به سرور مجازی VPS مقتضي "رله" مي نمايد. Hypervisorها داراي نيازهاي پردازشي خودشان هستند و اين بدان معني است که سرور فيزيکي بايد مقداری از منابع و قدرت پردازش خود را براي اجراي نرم افزار کاربردي Hypervisor نگهدارد. اين موضوع مي تواند بر عملکرد کلي سرور تأثير گذاشته و نرم افزارهاي کاربردي را کند نمايد.

استفاده از سرور مجازی VPS به روش ناقص، اندکي متفاوت است. برخلاف تکنيک استفاده از سرور مجازی VPS به روش کامل، سرورهاي مهمان در يک سيستم استفاده از سرور مجازی VPS به روش ناقص از وجود يکديگر اطلاع دارند. يک نرم افزار Hypervisor در ساختار مجازي سازي ناقص به قدرت پردازش چنداني براي مديريت سيستم هاي عامل مهمان نياز ندارد، زيرا هر سيستم عامل از مطالبات ساير سيستم هاي عامل از سرور فيزيکي آگاه است. کل اين سيستم با يکديگر بصورت يک واحد "به هم پيوسته" (Cohesive) کار مي کنند.

روش استفاده از سرور مجازی VPS در سطح سيستم عامل اساساً از يک Hypervisor استفاده نمي کند. در مقابل، قابليت مجازي سازي بخشي از سيستم عامل ميزبان است که تمام توابع يک Hypervisor کاملاً مجازي سازي شده را انجام مي دهد. بزرگترين محدوديت روش مذکور در اين است که تمام سرورهاي مهمان بايد سيستم عامل مشابهي را اجرا کنند. هر سرور مجازی VPS مستقل از تمام سرورهاي مجازي ديگر باقي مي ماند، اما شما نمي توانيد در بين آنها از سيستم هاي عامل متفاوتي استفاده کنيد. از آنجائيکه تمام سيستم هاي عامل مهمان بايستي يکسان باشند، اين ساختار بعنوان يک محيط "همگن" (Homogeneous) شناخته مي شود.

کدام شيوه بهترين است؟ پاسخ اين سؤال تا حدود زيادي به نيازهاي سرپرست شبکه بستگي دارد. اگر سرورهاي فيزيکي سرپرست ، همگي يک سيستم عامل واحد را اجرا مي کنند، استفاده از روش سرور مجازی VPS سطح سيستم عامل مي تواند بهترين گزينه باشد. ترکيب هاي سطح سيستم عامل عموماً سريعتر و کارآمدتر از ساير روش ها هستند. از سوي ديگر، اگر سرپرست از سرورهايي استفاده مي کند که سيستم هاي عامل متفاوتي بر روي آنها اجرا مي شوند، استفاده از سرور مجازی VPS به روش ناقص مي تواند گزينه ي بهتري باشد. يک نقيصه ي احتمالي استفاده از سرور مجازی VPS به روش ناقص ، پشتيباني است. در واقع اين تکنيک نسبتاً جديد بوده و تنها تعداد اندکي از شرکت ها نرم افزار استفاده از سرور مجازی VPS به روش ناقص را ارائه مي کنند. بيشتر شرکت ها از سرور مجازی VPS به روش کامل پشتيباني مي کنند، اما توجه به استفاده از سرور مجازی VPS به روش ناقص در حال افزايش است و احتمالاً پس از مدتي جايگزين استفاده از سرور مجازی VPS به روش کامل خواهد شد.