نام رسمی کشور :

دولت بحرین (دولة البحرین)
(Kingdom of Bahrain)

پایتخت :  منامه

زبان رسمی :  عربی

نوع حکومت :  شیخ نشین

مذهب :  اسلام سني 33%، شيعه 60%

واحد پول : دینار بحرین

عضویت :  سازمان ملل متحد، جامعه كشورهاي عربي، سازمان كشورهاي صادر كنده نفت، شوراي همكاري خليج فارس.

جمعیت :  677,886 نفر(July 2004 est.)

شهرهای عمده : محرق

امید طول عمر :  70/6 سال

رشد سالانه جمعیت :  1.56% درصد (July 2004 est.)

مساحت :  665 کیلومتر مربع

خط ساحلی :  161 کیلومتر

مختصات جغرافیایی :  26درجه شمالی و 50درجه و 33 دقیقه شرقی

نقشه جفرافیایی

نقشه سیاسی

حکومت :  حكومت بحرين در دست امير آن است (مقامي ارثي) كه نخست وزير و كابينه وزيران را انتصاب مي‌كند. قانون اساسي 1973 متضمن مجمعي ملي متشكل از كابينه به علاوه 30 نماينده است كه با رأي عمومي انتخاب مي‌شوند با اين حال اين مجمع در 1975 منحل گرديد و ديگر تشكيل جلسه نداده است. امير شوراي مشورتي را انتصاب مي‌كند.

آموزش :  ميزان باسوادي: 4/77% (1990) سنين تحصيل اجباري: تحصيل اجباري نيست. تعداد دانشگاه: 2.

دفاع :  كل نيروهاي مسلح: 450/7 (19919. خدمت سربازي : ندارد.

جغرافیا :  جزيره بحرين كه ميان 35 جزيره كوچك اين مجمع الجزاير بزرگترين است عمدتا متشكل است از شنزارها و ماندابهاي شور و به واسطه خاكريز به عربستان سعودي متصل است.  هيچ رودي وجود ندارد.  بلندترين نقطه: جبال الدوخان، 134 متر.  آب و هوا: آب و هوا بسيار گرم است. ميانگين بارندگي در سال 75 ميليمتر است.

اقتصاد :  ثروت بحرين ناشي از منابع نفت و گاز طبيعي و صنعت پالايش نفت است. با كاهش ذخاير در دهه 1970، دولت به تشويق ايجاد تنوع اقتصادي پرداخت، با اين نتيجه كه بحرين اكنون يكي از عمده‌ترين مراكز بانكي و ارتباطات خليج فارس است.

تاریخ معاصر :  بحرين – كه از اواخر قرن نوزدهم تحت الحمايه بريتانيا بود – اولين كشور منطقه است كه صنعت نفتش را توسعه داد. از زمان استقلال در 1971 ميان جوامع سني و شيعه تنش وجود داشته است. بحرين در واكنش خطر شيعه انقلابي ايران به انعقاد قراردادهاي دفاعي با عربستان سعودي و ديگر كشورهاي حاشيه خليج فارس پرداخت،و پس از اشغال كويت از سوي عراق در اوت 1990 به نيروهاي متحدين پيوست.

عکسهای دیدنی