طاوس بهشتيان

به هرحال تمدني كه خود را انسان‌گرا مي‌نمايد، نظامي  است كه آدمي را تحقير مي‌كند و مي‌فريبد و سرانجام نابود مي‌سازد، و چنين است كه نياز به الگوي منجي پررنگ‌تر مي‌گردد و انسان الحادي نيز به ايمان و الگوي رفتاري (امام) باز مي‌گردد.
علامه طباطبايي(ره) دربارة آيندة جهان اين‌چنين مي‌نويسد:
بشر از روزي كه در بسيط زمين سكني گزيده، پيوسته در آرزوي يك زندگي اجتماعي مقرون به سعادت (به تمام معني) مي‌باشد و به اميد رسيدن چنين روزي قدم برمي‌دارد، و اگر اين خواسته تحقق خارجي نداشت، هرگز چنين آرزو و اميدي در نهاد وي نقش نمي‌بست. چنانكه اگر غذايي نبود گرسنگي نبود و اگر آبي نبود، تشنگي تحقق نمي‌يافت. از اين‌رو به حكم ضرورت، آيندة جهان، روزي را در برخواهد داشت كه در آن روز جامعة بشري پر از عدل و داد شده و مردم با صلح و صفا زندگي نمايند، و افراد انساني غرق فضيلت و كمال شوند، و البته استقرار چنين وضعي به دست خود انسان خواهد بود و رهبر چنين جامعه‌اي منجي جهان بشري و به لسان روايات «مهدي(ع)» خواهد بود. بحث در ظهور حضرت مهدي(ع) از نظر خصوصي علاوه بر آنچه گذشت، احاديث بي‌شماري دارد كه از طريق عامه و خاصه (6000 حديث) از پيغمبر اكرم(ص) و ائمه(ع) دربارة ظهور مهدي(ع) و اينكه از نسل پيغمبر مي‌باشد و با ظهور خود جامعة بشري را به كمال واقعي خواهد رسانيد و حيات معنوي خواهد بخشيد، نقل شده است.3

تصوير نياز به امام زمان(ع) در متون ديني
از آنجا كه اين نياز در مرزهاي فردي و جغرافيايي و نژادي محدود نمي‌شود و در فطرت و سرشت و همان ساختار آدمي ريشه دارد، به تمثيل شگفت و مناسب‌تري از نياز به آب نمي‌توان روي آورد و چنين است كه در تفسير آية:
قل أرأيتم إن أصبح ماءكم غوراً فمن يأتيكم بماءٍ معينٍ.4
[بگو، اگر آبتان در زمين فرو رود، چه كسي شما را آب روان خواهد داد؟]
آب گوارا، به قائم آل محمد(ص) و ولايت علي(ع) تفسير شده است. به همين دليل امام زمان(ع) آرمان همگاني هر دل باورمند است. چنانكه در دعاي ندبه مي‌خوانيم:
بنفسي أنت من نازحٍ مانزح عنّا، بنفسي أنت أمنيّة شائقٍ تيمني ّمن مؤمنٍ و مؤمنةٍ ذكرا فحنّا.
جانم به فداي آن دور از وطني كه از ما به دور نيست. جانم به فداي كسي كه آرمان و آرزو و تمناي هر مرد مؤمن و هر زن مؤمن است (آنكه) يادش كنند و در فراقش بنالند.
آري، او همان آب گوارا و سرشاريست كه دست با تدبير خالق هستي سرشت آدمي را به نياز او مزيّن نموده و به همين دليل به او مي‌گوييم: «كي به سرچشمة سيراب كننده‌ات در آييم و سيراب شويم، كجا از آب فيض گوارايت سود بريم؟ كه تشنگي امتداد يافته و به درازا كشيد.»5