در بیماران دیابتی زخم شدن پاها قابل پیش بینی و پیشگیری است. احتمال قطع پا در این بیماران زیاد است.با آگاهی بیشتر بیماران و پزشكان، امكان جلوگیری از زخم و قطع پا وجود دارد.

اقدام های موثر در پیشگیری شامل:

- كنترل شدید قند خون

- معاینه روزانه پا توسط بیمار

- مراجعه سریع در صورت مشاهده علائم

- آموزش بیمار در مورد احتمال صدمه به پا توسط كفش تنگ

- آب داغ حمام

- از درمان«خانگی» پینه پرهیز شود

- معاینه بیماران توسط پزشك متخصص دیابت از نظر حسی و خون رسانی و تغییر فرم پا در هر مراجعه

- استفاده از مونوفیلامانت نایلون جهت بررسی حس محافظتی پا

- استفاده از داپلر دستی در مطب برای معاینه رگ ها

به آن گروه از بیماران كه كاهش حس و یا نارسایی عروقی دارند توجه بیشتری می شود چون در این گروه احتمال زخم پا بیشتر است.این بیماران باید آموزش بیشتری دریافت كنند.

 پوسترهای آموزشی در اتاق انتظار می توانند موثر باشند.در صورت نیاز آزمایش های تكمیلی و معرفی به متخصص مربوطه لازم است.روش صحیح درمان می تواند در بهبودی زخم موثر باشد.

طبقه بندی زخم با استفاده از سیستم دانشگاه تگزاس می تواند به انتخاب روش درمان كمك كند.آنتی بیوتیك برای پیشگیری از عفونی شدن زخم توصیه نمی شود.

 تشخیص عفونت براساس علائم بالینی داده می شود. كشت زخم برای هدایت درمان آنتی بیوتیك لازم است.عكس ساده در تشخیص زودرس عفونت در استخوان قابل اعتماد نیست.

در بیشتر موارد درمان این عارضه نیاز به برداشتن استخوان عفونی دارد.در بیمارانی كه قانقاریای انگشت دارند با نبض قابل لمس در مچ پا لخته شدن شریان انگشت باید مد نظر باشد.

در این بیماران استفاده از هپارین سبك زیر جلدی و قطع انگشت توصیه می شود. در صورت عفونت شدید، به نظر نویسنده بهتر است كه زخم باز گذاشته شود.

 گرچه دوره درمان طولانی تر می شود و نیاز به پانسمان بیشتر دارد ولی زخم بدون حادثه بسته می شود.انجام پیوند رگ و برقراری نبض می تواند به بهبودی زخم در تعداد محدودی از بیماران كه نارسایی عروقی دارند و زخم به درمان جواب نمی دهد كمك كند تا زخم بهبود یابد.