ملاک انتخاب یک ماشین ایده آل ...

رامین و محمد ۲۶ و ۲۸ ساله، مهندس عمران، و لیسانس مالتی مدیا در حال عبور از روبه‌روی یکی از نمایشگاه‌های ماشین هستند. موضوع گزارش را که می‌شنوند، یکی شان می خندد و می گوید: خیلی دوست دارم، هستم!

محمد نمایشگاه آن طرف خیابان را نشان می دهد و می گوید پورشه ای ۲۷۵ میلیون تومانی اونجا بود، عاشقشم. هفته دیگر احتمالا می‌خرمش و هر دو می‌خندند.

رامین می گوید حس خاصی ندارد، وقتی جوان‌های هم سن و سال او ماشین ۱۰۰ میلیونی می‌خرند. عکس العمل او نسبت به این موضوع دارندگی و برازندگی است. یعنی رامین معتقد است کسی که وضع مالی خوبی دارد باید هم ماشین ۳۰۰ میلیونی سوار شود و می‌گوید: نوش جونش!

محمد اما خطاب به او می‌گوید: اصلا با این حرفت موافق نیستم.

رامین معتقد است کسی که ۲۰۰، ۳۰۰ میلیون پول ماشین می‌دهد، حتما به لحاظ مالی پشتوانه خوبی دارد و اصلا برایش مهم نیست بخشی از ماشینی که سوار می‌شود با یک تصادف به کل از بین برود. اما آدم‌هایی در طبقات متوسط جامعه قطعا خریدن چنین ماشین‌هایی برایشان غیرممکن است. او می گوید: هستند کسانی که ماشین‌هایی در رنج قیمتی ۱۰- ۱۲ میلیون دارند و وقتی تصادف می‌کنند سه ماه روان پریشی مزمن می‌گیرند که وای چرا تصادف کردم! چرا اینطور شد! ماشینم چه بلایی سرش آمد.

اگر روزی شرایط مالی ام مثل آن آدم اولی، آن آدم پولداره باشد، مثل او رفتار نمی‌کنم. سعی می‌کنم آنچه که نیازم را تامین می‌کند، تهیه کنم.

محمد می‌گوید: آنهایی که با هزار جور قسط و قرض ماشین مدل بالا می‌خرند، انگار به شخصیت ماشین احتیاج دارند.