عماره مروزی

ابومنصور عماره پسر محمد مروزی معروف به عمارهٔ مروزی شاعر ایرانی است که در سده چهارم هجری و پایان فرمانروایی سامانیان می‌زیست. وی دو بیت شعر در سوگ منتصر سامانی که در ۳۹۵ (هجری) به دست عربی بیابان‌نشین کشته‌شد سروده‌است و نیز مدح‌کننده محمود غزنوی بوده. مرگ این شاعر تا پیش از مرگ شیخ ابوسعید ابوالخیر در ۴۴۰ (هجری) بوده‌است. شعر زیر در سوگ امیر منصر از اوست:

از خون او چو روی زمین لعل‌فام شد		روی وفا سیه شد و چهر امید زرد
تیغش بخواست خورد همی خون مرگ را		مرگ از نهیب خویش مر آن شاه را بخورد

[ویرایش] ابوسعید ابوالخیر و عماره مروزی

در اسرارالتوحید آمده‌است که «روزی قوّال در خدمت شیخ [ابوسعید] این بیت برمی‌گفت که:

اندر غزل خویش نهان خواهم گشت

تا بر لب تو بوسه زنم چونش بخوانی

شیخ از قوّال پرسید که این بیت کراست؟ گفت عماره گفته‌است. شیخ برخاست با جماعت صوفیان به زیارت خاک عماره شد.»

[ویرایش] منبع

محمد دبیر سیاقی، پیشاهنگان شعر پارسی، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی

قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانظُرُوا کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ یُنشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (بگو در زمین بگردید و بنگرید خداوند چگونه آفرینش را آغاز کرده است، سپس خداوند به همین گونه، جهان را ایجاد می کند خداوند یقیناً بر هر چیز تواناست) /عنکبوت20