رقابت هسته ای

بحران موشک کوبايي

نيمه اول دهه 1960را مي توان به عنوان زماني که بزرگترين رقابت نيرو هاي هسته اي در آن صورت گرفت، ذکر نمود. بين سالهاي 1960 و1964 هر دو کشور فرانسه و چين، با آزمايش طرح هاي خود به گروه سلاح هاي هسته اي پيوستند. اتحاد جماهير شوروي نيز قويترين بمبي را که تا آن زمان منفجر شده بود را آزمايش کرد.

اطلاعات روز افزون در مورد اين گونه تنشها و بحرانها در ميان کشور ها،مخصوصاً روسيه و ايالات متحده،تنها بازار جنگ و تبليغات را گرم مي نمود. يکي از اولين خوف و يا هراس اصلي از اين رقابت، در آپريل 1961 در کوبا با شکست در تهاجم در خليج پيگس شروع شد. رئيس جمهور جديد با طرحي مبني بر برانداختن دولت کوبا و جايگزيني آن با يک سياست دوستانه و بدون شرايط کمونيستي، موافقت کرده بود. گروهي از تبعيديان کوبايي را به منظور هجوم به اين کشور ترغيب نمود. اما اين يورش هنگامي که هواپيماهاي بمب افکن، اهداف خود را گم کردند و متجاوزان کشته و يا اسير شدند، سريعاً خاتمه يافت. درچهاردهم اکتبر سال بعد يک هواپيماي بمب افکن يوتو که در حال پرواز بر روي کوبا بود سايت در حال ساخت موشک هسته اي شوروي را رويت کرد و آن به عنوان آغاز بحران موشکي کوبا شناخته شد. اين موشکها به سمت ايالات متحده نشانه گرفته شده بود و يک کلاهک هسته اي مي توانست به آساني و در مدت کوتاهي آمريکا را مورد هدف قرار دهد. از 16 تا 29 اکتبر، جهان شاهد مذاکره هاي خشمانه اي مبني بر نقل مکان و يا برداشتن اين موشک ها بود. در اين زمان هر دو کشور تشخيص دادند که اگر کشوري حمله هسته اي در پيش مي گرفت، موقعيت هاي مناسبي براي کشور مقابل فراهم مي شد که با نوعي ضد حمله به آن پاسخ گويد که تنها نابودي دو ملت را در پيش داشت. اين موضوع به عنوان ((تخريب اطمينان طرفين))،”MAD” شناخته شد.

در جولاي 1968 عهد نامه اي مبني بر عدم تکثير سلاح هاي اتمي در واشنگتن، مسکو و لندن به امضا رسيد که هدف آن ممانعت کشورهاي فاقد سلاح هاي اتمي به دستيابي به اين گونه سلاح ها بود. اولين مذاکرات محدوديت هاي نظامي سوق الجيشي ميان آمريکا و روسيه در 1969 شروع شد. و جهان کماکان به سمت نوعي آرامش هسته اي،سکوت بحرانها و همچنين تلاش براي شناخت و آگاهي هر چه بيشتر جلو مي رفت.