رقابت هسته ای

دهه 1950 و بمب هيدروژني

روسيه با آزمايش موفقيت آميز خود باعث ادامه يافتن اين رقابت ها شد. کمي بيشتر از يک ماه پس از آزمايش "Joe 1" ايالات متحده شروع به توسعه توليدات خود در زمينه اورانيم و پلوتونيم نمود. با شروع سال 1950رئيس جمهور آمريکا اعلام کرد که ايالات متحده تحقيقات و توسعه را بر روي همه انواع سلاح هاي اتمي ادامه خواهد داد. موضوع همه انواع از اهميت خاصي برخوردار بود. در ابتدا دانشمندان پروژه منهتن را بررسي کردند و متوجه دو طرح ممکن براي بمب اتمي شدند. سرانجام آنها به ساخت نوعي بمب هسته اي نزديک شدند که در آن نوترون ها به سمت هسته هاي اتم اورانيم يا پلوتونيم شليک مي شوند و يک واکنش زنجيره اي فشرده را به نمايش مي گذارند. اين نوع بمب در هيروشيما، ناکازاکي و جزيره مرجاني بيکيني،مورد استفاده قرار گرفت. فيزيکداني به نام "ادوارد تلر"(Edward Teller) پيشنهاد يک بمب هسته اي حرارتي يا بمب هيدروژني را داد. يک بمب هيروژني به وسيله ترکيب دوتريم و تريتيم،دو ايزوتوپ سبک هيدروژن،عمل مي کند. انفجار حاصل از نظر تئوري به مراتب بيشتر از نمونه هسته اي و تقريباً بدون مرز و محدوده بود. زمان به اتمام کار بمب هيدروژني اجازه نداد. اما "تلر" مصرانه اين شيوه را به منظور يافتن راهي براي جلو افتادن از روسيه، دنبال کرد. در اول نوامبر سال 1952 ايالات متحده اولين بمب هيدروژني جهان را با نام مستعار "Mike" ،در جزاير مرجاني"Enewetak Atoll" از جزاير مارشال منفجر کرد. انفجار حاصل از اين بمب، تقريباً برابري ميکرد با ده ميليون تن تي ان تي و يا 700 برابر عظيم تر از بمب هسته اي بود که بر روي هيروشيما انداخته شد. ابر حاصل از اين انفجار 25مايل ارتفاع و 100 مايل پهنا داشت و جزيره اي که بر روي آن اين انفجار صورت گرفت،کاملاً از بين رفت و چيزي از آن باقي نماند بجز يک حفره بزرگ.

در اواخر سال 1955 اتحاد جماهير شوروي طرح بمب هسته اي خود را آزمايش نمود.

يکي ديگر از وقايع مربوط به دهه 1950 توسعه اي ديگر از اتحاد جماهير شوروي بود تحت عنوان پرتاب ماهواره"Sputnik 1"

در اکتبر 1957.اين ماهواره، اولين شيئي بود که توسط موشک قاره پيما به فضا فرستاده شد. و اين دستيابي ترس و وحشت زيادي را براي ايالات متحده به ارمغان آورد. اگر روسيه توانست ماهواره به فضا بفرستد پس مي توانست چنين اقدامي را براي کلاهک هسته اي نيز انجام دهد.