غیبت کبری

  انسان ديندار، در صدر اسلام عقايد و باورهاى دينى را از پيامبر(ص(مى گيرد وتعاليم خالص دين را با دريافت مستقيم از مفسر واقعى وحى دريافت مى كند.
رسول خدا(ص)را مى بيند واز روش و منش و سيره او الهام مى گيرد وپايه باورهاى خود را استوار مى سازد و اين امور در آسان كردن پذيرش حق، نقش به سزايى دارند. اما انسان ديندار در اين عصر، از تمامى اين دريافت هاى حسى به دور است وتنها بر اساس درك عقلى وتاريخى، پيامبر وامامان)ع (را مى شناسد و به رسالت و امامت ايشان ايمان مى آورد.
پيامبر(ص)مى فرمايد: برادران من كسانى هستندكه پس از شما اصحاب زندگى مى كنند. به من ايمان مى آورند ... در حالى كه مرا نديده اند. (1) بى گمان ديندار بودن در روزگارغیبت، ايمان افزون ترى را مى طلبد، چرا كه ايمان به وجود پيامبر)ص(امامان معصوم )ع (وغيبت مهدى )ع( به نوبه خود، ايمان به غيب است. (2)
ديندارى در روزگار غيبت، نيازمند بينشى است كه انسان ديندار در پرتو آن، بتواند در برابر تحريف ها، مسخ ها، شبهه ها، ترديدها، تزلزل ها و سركوفت ها از درون و بيرونِ حوزه دين، همچنان رويكرد دينى خود را نگاه دارد وبا هيچ يك از اين عوامل، خلوص دينى وديندارى را در فكر وعمل از دست ندهد . پيامبر(ص(فرمود: به زودى پس از شما، كسانى مى آيندكه يك نفر از آنان پاداش پنجاه نفر از شما را دارد .
گفتند: اى رسول خدا ما در جنگ بدر و احد وحنين در ركاب شما جهاد كرد ه ايم ودرباره ما آيه قرآن نازل شده است حضرت فرمود: زيرا اگر آن چه از آزارها و رنج هاكه بر آنان مى رسد بر شما آيد، به سان آنان، شكيبايى نخواهيد داشت (3).
پايدارى بر دين در روزگارغیبت، به پذيرش سختى ها و بيم ها و محروميت ها وتنگناهاى مادى خلاصه نمى شود، بلكه تحت فشارهاى سخت روحى ومعنوى نيز، بر آنها افزوده مى گردد وچنان چه ديندارى با صبر و شكيبى آگاهانه توأم نباشد، به تدريج، نا اميدى ها روى مى آورد و باور را از روح و فكر مى ستاند .
امام صادق (ع(مى فرمايد: به تحقيق براى صاحب الامرغیبتى است، كسى كه در آن زمان دينش را نگهدارد، هم چون کسى است كه درخت خار قتاد را با دست بتراشد . كدام از شما قدرت داردكه خار آن درخت را به دستش نگهدارد(4).
حضرت در حديث ديگرى مى فرمايد:.. سوگند به خدا شكسته مى شويد مانند شكسته شدن سفال به درستى كه سفال هرگز به صورت نخست برنمى گردد، به خدا سوگند حتماً شما امتحان خواهيد شد، به خدا سوگند قطعاً شما غربال خواهيد شد، چنان كه دانه تلخ از ميان گندم جدا شود. (5)
سوگندهاى پی در پی حضرت، دلالت بر اصل امتحان و دشوارى ديندارى در عصر غيبت دارد.

  1- بحا رالا نوا ر ج 52، ص 132.
2- در بعضى روايت ها، الذین یومنون بالغیب سوره بقره آيه 2 به غيبت مهدى )ع( منطبق شده است بحارالانوارج 52، ص 241.
3- بحا رالانو ر ج 25 ص 130.
4- غیبة طوسى ص 75.
5- بحار الانوار ج 52ص101.