چگونه نجوم را آغاز کنیم؟

قدر

معیار قدر ظاهری، براساس تقسیم بندی ستاره های قابل رؤیت با چشم غیرمسلح در ۶ قدر تعریف می شود. هر چه قدرِ یک جرم سماوی کم تر باشد، درخشان تر است (مثلاً جرمی با قدر ۱+ پرنورتر از جرمی با قدر ۲+ است). بیشترین قدری که از لحاظ تئوری با چشم غیرمسلح و در مکانی کاملاً تاریک قابل مشاهده است، ۶+ است.

"نورمن پاگسون" در سال ۱۸۵۶ توصیفی ریاضی برای این سیستم ارائه داد که در آن جرمی با قدر ۱+، ۱۰۰ برابر پرنورتر از جرمی با قدر ۶+ است. به این ترتیب در این مقیاس لوگاریتمی، ستارۀ قدر اول، ۵۱۲/۲ بار درخشان تر از ستارۀ قدر دوم است. اجرام با قدر منفی درخشان تر از اجرام با قدر مثبت هستند. پرنورترین جرم خورشید است با قدر ۷۳/۲۶ . قدر کم نورترین جرمی که تاکنون مشاهده شده است، ۳۰+ است که به وسیلۀ تلسکوپ هابل رصد شده است. قدر پرنورترین ستاره، یعنی شباهنگ، ۴۶/۱ است و قدر زهره در پرنورترین حالت تا مقدار ۷/۴ می رسد.