وطن يعني....

مساز از میهنم ویرانه سبز

وطن یعنی که دشمن قتنه دارد

میان جمع سبزی رخنه دارد

وطن در چشم سبزی، نان و خرماست

که نرخش قیمت آسایش ماست

وطن در چشم سبزی، خوار و کوچک

که تعویضش کند با یک عروسک

وطن گفتی و دردم تازه کردی

میان خواب خود خمیازه کردی

وطن در خون من در جان من بود

تو را لیکن هوای قتل من بود

وطن را ساده بنمودی تو معنی

چنین اندر کلامت هست معنی

وطن تنها همین یک شهرتان نیست

طفیلی از بر تهرانتان نیست

وطن تبریز و شوش و زاهدان است

عیار و ارزشش بر ما عیان است

وطن شیراز و یزد و اصفهان است

نگین سرخ و جاوید جهان است

وطن در نزد ما با دین عجین شد

سرافراز و عزیز و بهترین شد

وطن یعنی عرب ها ترکمن ها

طلوع لاله در دشت و دمن ها

وطن سرخ و سپید و سبز و زیبا

لر و کرد و بلوچ و آذری ها

وطن یعنی تمام ملت ما

شکوه و قدرتش از همت ما

وطن یعنی ابوسینا و سعدی

ولایت نایب بر حق مهدی(عج)