کودکان،موجوداتی با روحی معصوم و پاک،سفیران صلح،که در هر کجا که باشند
نمایانگر سادگی و دنیایی به دور از بدی و پلیدی هستند.بارها و بارها تصاویر
مختلفی که از رسانه های گوناگون مبنی بر آزار و اذیت این فرشتگان زیبا پخش
شده روح و جسم تک تک ما رو خراشیده و اشک رو از دیدگانمون جاری کرده.اما
اگه یه مقدار به اطرافمون نگاه کنیم و دقیق بشیم چهره های معصومی رو می
بینیم که به دلایل مختلف بی خانمان و بی سرپرست در فقر و بدبختی دارند بزرگ
می شند. شاید مدتی ما رو به فکر فرو ببره که چه کاری از دست ما بر می یاد
که برای این بچه ها انجام بدیم؟اما اینقدر مشغله و فکر داریم که همه چیز رو
خیلی راحت فراموش می کنیم. تا حالا شده ازشون بپرسیم که چه آرزویی دارید؟
الان دوست داشتید چی کار می کردید؟ یا اینکه پیش کی بودید؟ حتما خیلی هاشون
دوست داشتند دست نوازش مادرشون روی سرشون بود.یا به جای این همه مصیبت یه
سقفی بالای سرشون بود که مجبور نبودند شب ها توی پارک ها بخوابند. یا یه
میزی که همه بچه های خانواده دورش جمع بشن و با هم غذا بخورن یه غذایی که
بوی گند زباله نده.ولی خب خیلی از ماها هنوز که هنوزه از حال این بچه ها که
فقط زندن و هیچ چیزی از زندگی ندیدن و شادی های کودکی و حتی داشتن یک اسباب
بازی برای اونها یک آرزوئه بی خبریم.
عکس های امروز که از
سرتاسر دنیا جمع آوری شده شاید یه حسی رو توی ما بیدار کنه.
از غرقه
ما خبر ندارد
آسوده که
در کنار دریاست
((سعدی))
