قطعات ادبی

معلّم معلّم [1]
معلّم، بر اوج جانها خطّ دانش و ایمان می نگارد ودر ضمیر پاك دانش آموزان، نقش فطرت را برجسته‎تر می سازد و با خامه تعلیم، جامه تربیت بر اندام روحشان می پوشاند و با كاشتن بذر عفاف و صداقت و تعّهد در دلها، ارزش فوق مادّی می آفریند.
تلاش صبورانه و دلسوزانه معلّمان و مربیّان متّعهد، در بارور ساختن نهالهای انقلاب، جریان آب زلال در بوستان فرهنگ و عرفان است.
ای معلّم! رنج امروز تو، اعتلای فرهنگ و مكتب و میهن فردای ماست. تو «امروز» خود را وقف «فردا»ی ما كرده‎ای و همچو شمع، قطره قطره می سوزی تا دل و جان مارا روشن سازی.
ای معلم!...
تو باغبان دلسوز نهالهای امروز و سروهای سرفراز فردایی.
دست كریم و قلب پر مهرت را از سرو جان دانش آموزان، این ساقه‎های نورس و شكوفه‎های جوان دریغ مدار، تا عطر فردایشان یادگار بذر افشانی تو باشد و بویندگان این گلهای زیبا، به باغبان، آفرین گویند.
معلّما!...
شمع، از تو آموخته است، روشنی بخشیدن در تاریكی را، باغبان از تو دارد، تجربه تربیت گلها و آبیاری باغچه‎ها و گلدانها را.
ای معلّم!...
ای فروغ ظلمت ستیز، ای مهربان، ای غمخوار، ای ابر كرامت بار!
ما، گلبوته‎های كنار جویباریم، وتو،آب روشن و جاری. كام جانمان، تشنه زلال «معرفت» است. ما، لوح سفیدِ دلمان را به «امانت»، به تو سپرده‎ایم.
در قلب‎های ما، مشعل هدایت و ایمان بیفروز و مشامِ ما را، با عطر یقین و معنویّت، معطّر ساز.