كرامات امام زمان (عج)

«ما سنّى بوديم. اهل تسنن اسم حضرت فاطمه و زينب (عليهما السلام) را بچه‌ها خوب نمى‌دانند و عقيده دارند كه هر بچه‌اى به اين نام باشد به زودى مى‌ميرد، امّا من همسرى داشتم كه فاطمه نام داشت و در اولين زايمان هم دخترى به دنيا آورد. خانواده‌ي من اسم «حفصه» را براى او انتخاب كردند، ولى من زير بار نرفتم و اسم فرزندم را هم فاطمه گذاشتم. بعد از سه سال فاطمه مريض شد. دخترم را خدمت قبر رسول اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) بردم و از ايشان شفا خواستم كه الحمدللّه شفا دادند.
بعد از برگشتن از نزد قبر حضرت رسول، دخترم خوابيد. خوابش طولانى شد. هرچه صدايش كرديم، بيدار نشد. او را پيش دكتر برديم كه گفت: بچه مرده است. وقتى به دكتر ديگرى مراجعه كرديم، او هم همان جمله را گفت.
دخترم را به غسالخانه برديم. بعد از چند دقيقه ديدم كه او حركت كرد و از من آب خواست. برايش آب آوردم. وقتى او را بغل كردم، گفت: «بابا! توى خواب ديدم كه مردى پيش من ايستاده و دو ركعت نماز خواند. بعد از نماز دست مبارك خود را بر سر من كشيد و گفت:
بلند شو، شما زنده مى‌مانيد و فعلاً نمى‌ميريد! و گفت كه به بابايت بگو تا شيعه شويد.
از زمان به ولايت اميرمؤمنان ايمان آوردم و حالا، براى تشكر و قدردانى از آقا امام زمان (عليه السلام) عازم ايران شدم و به مسجد جمكران آمدم».