شعر صادق فغانی

طی کرده به این شوق دلم مرحله ها را
تا با تو فراموش کند مشغله ها را

با پای برهنه چه کند از سفر عشق
سوغات نیاورده به جز آبله ها را

یادم برود سلسله موت ؟! که دیده است
تاریخ فراموش کند سلسله ها را

تو دزد دلی ، خنجر ابروت گواه است
بگذار به حال خودشان قافله ها را

چون لنج به گل ماندهء غم منتظرم تا
آتش بکشد هرم تنت اسکله ها را

با درد دو چشمت همه شب مست برقصم
اجری بنویسند اگر هروله ها را

تا حوصله ات سر نرود نامه به نامه
دربین غزلهام نوشتم گله ها را

از گیس بلندت گله کردن شده کارم
هر چند که سر برده دگر حوصله ها را