روزي جنگي بود

اذان مشكوك

تيپ ثارالله را به خاطر عملياتي به منطقه‌ي گيلان‌غرب فرستاده بودند. فصل پاييز، باران و سرما و لرزش بدن بود. بعضي اوقات باران به قدري شدت مي‌گرفت كه چند پتو مقابل در ورودي سنگر مي‌انداختيم تا آب وارد سنگر نشود.
يكي از روزهايي كه براي نماز خواندن برخاسته بوديم، صداي اذان فضا را پر كرد. اما صدا مشكوك و نامأنوس به گوش مِي‌رسيد.
شخصي را فرستاديم كه بفهمد چه كسي در حال اذان گفتن است، اما رفت و برگشت و در حالي كه متعجب بود و مي‌گفت: « صدا مي‌آيد اما مؤذن نيست.» يكي از بچه‌ها سيم بلندگو را دنبال كرد و متوجه شد كه مؤذن از شدت سرما به زير پتو رفته و در حال اذان گفتن است. به همين دليل آن رزمنده نتوانسته بود وي را در چادر تبليغات ببيند.
   

منبع: كتاب خاطرات آفتابي   -  صفحه: 18