ویندوز سرور 2003

 شبکه خصوصی مجازی مفهومی است که خیلی دربارۀ آن صحبت شده است، ولی در کمال تعجب از همۀ مفاهیم مربوط به اینترنت و دستیابی راه دور کمتر فهمیده شده است. سالهاست که VPNها وجود دارند، ولی تا به حال توجه زیادی به آنها نشده است. VPNها از زمان پیاده‌سازی RRAS در ویندوز NT نگارش 4 ، توسط مایکروسافت پشتیبانی می‌شدند و همچنان در RRAS ویندوز سرور 2003 نیز پشتیبانی می‌شوند.

بخشی از این سردرگمی‌ها مربوط به این است که کلمۀ «خصوصی» چه معنی می‌دهد، چرا که مدتهاست که مثلا شرکت‌ها از طریق خطوط استیجاری اختصاصی، اتصالات سایت‌های خود (ازجمله شعب خود) را برقرار کرده‌اند. چنین شبکۀ خصوصی‌ای در واقع شبکه‌ای است که توسعه یافته است تا به نواحی دور برسد. این را VPN بر اساس حامل نیز می‌خوانند. ISP (یا شرکت تلفن) مدارات مجازی را بین سایت‌ها بر پا می‌کند. برای ایجاد اتصال خصوصی، دو نوع مدار مجازی وجود دارد، مدار مجازی دائمی (PVC) و مدار مجازی سوئیچی (SVC)، که PVC رایج‌تر است.

در ادامه این بحث به VPNهای بر اساس حامل نخواهیم پرداخت، بلکه VPN اینترنت را مورد بررسی قرار می‌دهیم که RRAS آن را پشتیبانی می‌کند. به وسیلۀ VPN اینترنت، دو کامپیوتر یا شبکه می‌توانند از طریق شبکه‌ای مثل اینترنت که در حالت معمول اشتراکی یا عمومی است، ارتباط خصوصی برقرار کنند. به این ترتیب هر یک از شبکه‌های خصوصی نیز توسعه می‌یابد، بدون این که لازم باشد یک ISP یا شرکت تلفن یک پیوند مجزای اضافی را بر پا کند تا اتصال را برقرار سازد. به این ترتیب در هزینه‌های شما خیلی صرفه‌جویی می‌شود. VPNها به اتصالات سایت به سایت محدود نمی‌شوند، آنها سرویس‌گیرنده‌های راه دور همچون کسانی که در خانه یا در سفر هستند را نیز قادر می‌سازد که به صورتی امن به شبکۀ شرکت خود وصل شوند. به عنوان مثال، یک سرویس‌گیرندۀ راه دور (به منظور صرفه‌جویی در هزینۀ تلفن) ISP محلی خود را شماره‌گیری می‌کند و سپس VPN ای را از طریق اینترنت به شبکۀ شرکت خود برقرار می‌سازد.

VPN ها امنیت و قابل اطمینان بودن را به اتصالی می‌افزایند که در حالت عادی یک اتصال ناامن در میان یک شبکه عمومی است. VPN اساساً از سه فناوری تشکیل می‌شود که وقتی با هم به‌کار می‌روند، اتصال امن را تشکیل می‌دهند. این سه فناوری عبارتند از: تأیید اعتبار، تونل زدن، و رمزگذاری.