گریه ی شبانه

حدیث درد من گر کس نگفت افسانه ای کمتر/وگر من هم نباشم در جهان دیوانه ای کمتر

اگر بی نام وناموسم فراغم بیشتر باشد/وگر بیخانمانم گوشه ی ویرانه ای کمتر

ازآن سیمرغ را در قاف غربت آشیان دادند/که شد زین دامگه مشغول آب ودانه ای کمتر

نکو بزمی است عالم لیک ساقی جام غم دارد/خوش آن مهمان که خورد از دست او پیمانه ای کمتر

کسی عاشق شود کزآتش سوزان نپرهیزد/به راه عشق نتوان بودن از پروانه ای کمتر

چه غم در باغ اگر باد خزانی بی پناهم کرد/که مشتی خار وخس یعنی پریشان لانه ای کمتر

مکن مانی عمارت از سرای دهر بیرون شو/برای این دو روز عمر محنت خانه ای کمتر

مانی شیرازی