گریه ی شبانه

وباره شمع می شوم 

                 دوباره آه می کشم

به روی خاکستر خود

با سرانگشت کمی

              عکس سیاه می کشم 

بـرای  قامتم  مثـال

چه بهترازخم هلال

صفحه ی  آخر دلم

                 هلال ماه می کشم

زکوره راه و سنگلاخ

دفترنقاشی من

مسیر سرد و مبهم است

زمان نقاشی که رسد

رفیق را همیشه تا

              نیمه ی راه می کشم

شبی نبود درکمین

نباشدم غمی چنین

و با ، مداد آخرم

نسیم را به زیرپا

وقلب را میان یک

               شکنجه گاه می کشم

                                                       مجید فاضلی(بید مجنون)