سقز و دیدنی های آن
شهر سقز مركز شهرستانی به همین نام از استان كردستان است كه از شمال به شهرستانهای مهاباد و مراغه از آذربایجان غربی و شرقی، از شرق به شهرستان دیواندره و از غرب به بانه محدود است. سقز در سرزمین اقوام مانایی-مادی، بر سر راه كاروانی همدان به آذربایجان و دیاربكر و همچنین راه موصل به زنجان و قزوین و ری قرار داشت و به دلیل موقعیت چهار راهی، از مراكز مواصلاتی دنیای قدیم بود.
مسیر مریوان-سقز؛ عکس از علی مجدفر
درباره وجه تسمیه این شهر باید گفت در نخستین اتحاد ماد، این شهر با نام "ایزیرتا"، پایتخت مادها مطرح بود. در این زمان، سركردگان ماد در اطراف شهر استحكاماتی برای خود ساختند كه از آن جمله "زبویه" و "قپلانتوی" كنونی را میتوان نام برد. پس از آن سكاها به تجدید بنای شهر پرداختند و سقز را به نام اسكیت (ساكز) به عنوان پایتخت خود انتخاب كردند. نام امروز سقز از نام قوم سكا، اسكیت و سكز به یادگار مانده است و سكز احتمالا همان ساكز است.
از مراكز دیدنی این شهرستان می توان به بازار سقز، مسجد دو مناره، مسجد شیخ مولاناآباد، مسجد جامع تورجان، تپه باستانی زبویه، كاروانسرای سقز، بافت قدیمی شهر سقز اشاره نمود.
منابع:
anobanini
اداره میراث فرهنگی استان کردستان
مسجد دو مناره
مسجد دو مناره در خیابان امام خمینی، در بافت قدیمی سقز واقع است. تاریخ دقیق ساخت مسجد مشخص نیست، ولی از آنجا كه اهالی محل؛ ساخت آن را به شیخ حسن مولانا آباد نسبت می دهند، احتمال دارد در اواخر دوره افشاریه و اوایل زندیه ساخته شده باشد. مسجد دارای شبستانی با چهار ستون قطور چوبی به نشانه چهار خلیفه اهل سنت است. در ضلع جنوب غربی، ایوان ستون دار (مصلای تابستانی) ساخته شده كه فرم مخصوص مساجد منطقه كردستان را تداعی می كند. بالای مسجد دو مناره رفیع و بلند قرار دارد و به همین دلیل به مسجد دو مناره شهرت دارد. مصالح به كار رفته در بنای این مسجد شامل خشت و خام، ملات گل، سنگ های لاشه و چوب است.
احتمالا حوض خانه مسجد كه گنبدی بر فراز آن قرار دارد و محل وضوی نمازگزاران است قدیمی تر از مسجد كنونی و متعلق به دوران صفویه می باشد. در دیوارهای مسجد از كاشی های صابونكی با طرح سرو (درخت زندگی)، كار استاد علی اصفهانی برای تزئین استفاده شده است. به نظر می رسد كه این استاد اصفهانی چند سالی در سقز سكونت داشته است.
منابع:
اداره میراث فرهنگی استان کردستان
