روز جانباز
دوشنبه 20 دی 1389 5:43 PM
چراغ راه
«سلام و درود بر شما عزیزان که در راه هدف که اسلام عزیز است، سلامت خود را از دست داده و استقلال و آزادی کشور عزیز اسلامی را بیمه نمودید. ملت شریف ایران بر شما جانبازان و فداکاران افتخار میکند. شما یاد فداکاران صدر اسلام را تجدید نمودید. یاد شما بزرگمردان در تاریخ بشریت و اسلام بزرگ جاودان است».[144]
«جانبازان عزیز هم شهدای زنده ما هستند. چون مثل شهید به میدان جنگ رفتهاند و مثل شهید ضربت خوردهاند؛ منتها کرامت الهی آنها را حفظ کرده است. اینها زندهاند، امّا در مرتبه شهیدان. به این عزیزان هم توصیه میکنم که این کرامت الهی را برای خودشان حفظ کنند؛ «لِلّذینَ اَحسَنُوا مِنهُم وَاتَّقَوا اَجرٌ عَظیم»...[145] [آلعمران: 172]
جانبازی، ایستادن به غرور و استقامت به سرور است؛ در آن هنگام که محبوب بر بندهای میپسندد تا در مقام صبر، ذرهذره شهید شود. بهراستی که در دل جغرافیای ناب شهادت، مرزهاییست میان ماندن و رفتن در آن زمان که حضرت دوست امتحان خویش را جرعهجرعه رفتن به سوی شهادت قرار میدهد؛ زیرا در مقامِ چلّهنشینی صبر، میخواهد از تو ابالفضلی دیگر بسازد.
"
تو آن آفتابی که به شانههای برفی زمان، جاری شدن و رسیدن به دریا را میآموزی. پایی که از تو در راه عشق گرفتند و دستی که در بوسههای خدا پشت سنگر جا ماند، گویا زودتر از تو گرفتار جادههای آسمان شده بودند! در ایستگاه ساکت چشمانت، سرفههایت را میبینم که تا بهشت پَر میکشند.
"
وقتی نفسهای شیمیایی تو تنگ میشوند و شعرهای سرخِ گونههایت، شرم ایمانت را پنهان میکنند، در این فکرم که از فرازِ تو تا نشیبِ من چهقدر فاصله است!
اگر جانبازیات دریایی از حباب را با تو همسفر کرده، اما هشت سالِ سرخ عاشقانه را در حافظه فرشتگانی ریخت که تا رسیدنت به روضه رضوان، بر زخمت بوسه میزنند. در قاموس دریایی تو آرامشی نیست؛ بیقراری تو، قانون طوفان است.
"
از دیار گل و ستاره و نور آمدهای و حرفهای ناتمامت را در آستین بیدستت میبینم که در نسیم روزگار، همچون پرچم افتخار به اهتزاز درآمده است. همزاد عباس(ع)! رگهای تو رازدار عاشوراست و اندام به تاول نشستهات، کشتی دریایی است که طوفان نوح روحت، روزی آن را به آسمان خواهد برد. بیدست بودنت را غمی نیست، ای جانباز؛ اصل، این است که به مفهوم بال پی بردهای.
عاقبت...
سیدعلی حسینی
تو شبیه اشکهات
صاف و سادهای
تو شهید نیستی؛ ولی
بر فراز قله شهادت ایستادهای
سرفه میکنی؛
فرشتهها دعات میکنند
شاهدان «عند ربهم» صدات میکنند
یادگار روزهای سنگر و دعا، حماسه و خطر!
یادگار خسته از سفر!
تو هم
پیش لالههای سرخ، روسپید میشوی
عاقبت شهید میشوی
مبارک باد نورانیت خانههایی که در سایه شمع وجود جانبازان، ذرّهذرّه به آسمان نزدیکتر میشوند!
"
جانباز، آلبوم تماشایی خاطرات سرخی است که از دلاورمردیهای عّاسگونههای وطن، به جا مانده است.
کولهبار زخمتان، در روز میلاد اباالفضل(ع)، سرشار از نسیم شفاعت و عنایت باد!
"
ای جانباز! فراتِ جان تو، سقّای خیمههای تشنگان وطن بود تا امروز، در سایه امن ایمان، عبّاس را در آیینه چهره تو ببینیم.
"
جانبازان، تمثال وفاداری و ایثار، شکوه زخم و زیبایی و تصویرگر ایمانند.
"
جانباز یعنی قلّه وارستگی در اوج شکستگی و زیستن بدون دلبستگی.
"
روز جانباز، یادآور سالهای آتشبهجانی شقایقها، گرامی باد!
جانباز، با لبخند زخم خویش، خاطرات خفته عباس را در کربلا بیدار میکند.
جانباز، شعلهای از جان اباالفضل(ع) است که شمع ایمان را در زمانه خود روشن نگه میدارد.
"
ای جانباز! زخم تنت ستاره دنبالهداری است که یادآور نادیدههای آسمان کربلاست.
"
حدیث سبز عشق، با سرخی زخمهای شما معنا میشود، ای جانبازان!
سلام بر تو ای جانباز که زیباترین فرصت پرواز را در بالهای شکستهات میتوان یافت.
"
جانباز، زخمیترین غزل دیوان عشق است که در فضای ایثار منتشر میشود.
سلام بر همسران جانبازان که شکوهِ مردانِ همیشه نشسته را در ایستادگی خود به تصویر میکشند.
آن روز که ترکش خمپارهها معنیات را شکافت، عظمتت را دریافتم، ای جانباز!
ای جانباز! امروز هر کُنج عافیتی مرهون ماهیت توست.
[144] . (صحیفه نور، ج22،ص288) بخشی از پیام امام راحل در تقدیر از جانبازان، 14/12/1359.
[145] . حدیث ولایت، ج9، ص97، بخشی از سخنرانی مقام معظم رهبری در جمع گروهی از خانوادههای شهدا، آزادگان، جانبازانِ استان بوشهر، 11/10/70.
با گذشت ، شما چیزی را از دست نمی دهید بلکه بدست می آورید .
بخشش میزان فر و شکوه آدمی را نشان می دهد .
راز اندوختن خرد ، یکرنگی است و بخشش .
برای رسیدن به جایگاهی بالاتر ، گذشت را نیز بیاموزیم .
