.ღ خــلوت با خــدا... ღ.

بسم الله الرحمن الرحیم

سالها پیش
روزی که خدا مرا بدرقه میکرد تا به زمین بیایم هدیه ای به من سپرد به نام دل.
به من گفت : هرگاه حس کردی نیازمندی ، هرگاه تنها بودی ، هرگاه پناهی نداشتی از همین راه مستقیمی که برایت گذاشته ام و راه ورودی اش در درون دل توست شروع کن ، حتما مرا خواهی یافت . 
ومن نیازت را رفع خواهم کرد 
مونس تنهاییت خواهم بود و پناه بی پناهی هایت!
هدیه را با خودم آوردم ، به نظر ارزشمند می آمد ، به همین خاطر آن را در صندوق خانه سینه پنهان کردم تا هرگاه به آن نیاز داشتم به سراغش بروم.
سالها گذشت و گردونه گشت و گشت .
تنها شدم و پر از آرزوهای کال.
بی پناهی امانم را بریده است.
آرزو ها را در دفتری نوشتم اما کاغذهای دفترم پوسید و آرزوها قصه شد.
آنها را در سینه مخفی کردم اما زرد شد ، غصه شد!
در باغچه دوستی ها کاشتمشان ، از دیدگانم آبیاریشان کردم اما باز هم سبز نشد.
به من گفتند که آسیاب به نوبت ؛ نوبتت مدتهاست گذشته است ؛ برو ته صف!
نمی دانم چه شد که دوباره به یاد یادگاری خدا افتادم.
رفتم و آن را از صندوق بیرون کشیدم.
وای!
چه سنگین بود و سخت !
پر از قصه ، پر از غصه ، پر از ....
مدتی گذشت تا توانستم راه ورودی را بیابمش.
اینک این منم خدای مهربانم!
در راه می آیم و در جستجوی تو
مبادا برانی ام از درگاهت.
مبادا آنجا هم صفی باشد و نوبت من ته صف!
من می آیم خدای مهربانم.
در راهم
راه فرسنگ هاست و پر است از سمباده هایی که روحم را می خراشد و جوجه تیغی هایی که آزارم می دهند.
راه پر است از خرسنگ هایی که مسیرم را طولانی و سخت میکند.
ولی من در راهم.
می خواهم که پناهم باشی در این مسیر
دستانم را رها نکن.
دستانم را رها نکن خدایا!!!