داستانهای کوتاه

سالها پیش، بین اجداد ما شغلی وجود داشت به اسم نسا کشی یا مرده کشی. مرده کش ها افراد مطرود و تنهایی بودن. کارشون این بود که به دست و پای اجساد، سنگ می بستن و اون ها رو بالای برج ها قرار می دادن تا بعد ازینکه لاشخورها گوشتشون رو خوردن، استخوان های باقی مونده و سنگ بسته رو تمیز کنن، و توی دخمه ای به اسم استودان یا استخوان دان قرار بدن. اون زمان اینجوری مرده هاشون رو دفن می کردن.

ولی الان خیلی چیزها عوض شده. ما دیگه مثل اجدادمون زندگی نمی کنیم. جای ردا و شنل و لباس های گشاد رو، کت و شلوار و جین و تی شرت گرفته. جای ارابه و اسب رو، مترو و اتومبیل. جای پیک و پیام رسان رو، پیامک. و جای استودان رو هم، تخت خوابمون.

همه ی ما نسا کش هایی هستیم که شب ها قبل از خواب، بدنمون رو به سمت تخت می کشونیم، و با یه حس دست و پا بستگی به وزنه های سنگین بغض، مغز و ذهنمون رو طعمه ی پرنده های فکر و خیال می کنیم.

انقدر از این پهلو به اون پهلو میشیم تا تلق تولوق استخوانمون، با جیر جیر تخت هم صدا بشه، و درست توی اوج پیشرفت و تمدن، مثل استخوان های خسته ی اجدادمون به شدت احساس تنهایی می کنیم...