قدردان همه داشتنی‌ها!

شیوانا و تعدادی از شاگردان همراه کاروانی راه می‌سپردند. کالسکه یکی از کاروانیان که متعلق به فرد فقیری بود، بسیار تمیز و سالم می‌نمود. در حالی‌ که کالسکه مشابه آن‌ که به مرد ثروتمندی تعلق داشت، خراب و آسیب‌دیده به نظر می‌رسید. یکی از شاگردان از شیوانا پرسید چرا کالسکه مرد فقیر این قدر تمیز است در حالی که همان کالسکه در دست مرد ثروتمند تا این حد خراب و کهنه به نظر می‌رسد. شیوانا با لبخند گفت: "چون برای مرد فقیر، کالسکه بخش اعظم دارایی‌اش را تشکیل می‌دهد و حال آن‌که مرد ثروتمند با پولش می‌تواند صدها کالسکه مثل این ‌را تهیه کند."
شیوانا دیگر چیزی نگفت تا موقع ظهر کاروان برای ناهار در کاروانسرایی توقف کرد. صاحب کاروانسرا برای هر گروه از کاروانیان مقدار زیادی غذا را در سینی‌های جداگانه قرارداد و سر سفره آنها گذاشت. شاگردان شیوانا که غذا را زیاد دیدند با بی‌میلی و اکراه بخش‌هایی از آن‌ را خوردند و مقدار زیادی از آن را هدر دادند. آن روز گذشت و شیوانا چیزی نگفت.
چند روز بعد کاروان در یک توقفگاه دیگر ایستاد. صاحب کارونسرایی جدید برعکس قبلی خیلی غذای اضافی نداشت و جیره غذایی بسیار کمی را سر سفره هر دسته از کاروانیان قرار داد. شاگردان شیوانا که غذا را کم دیدند به آرامی و با حوصله تمام آن را خوردند و حتی یک ذره غذا را هم هدر ندادند.
شیوانا بعد از اتمام غذا به آنها گفت: "آیا متوجه شدید که غذا چون کم بود، همه با مراعات و دقت آن را تناول کردید و حتی یک ذره از آن را هم دور نریختید؟ در حالی که چند روز قبل در کارونسرای قبلی بخش زیادی از غذا دور ریخته شد و بعضی از شما بیش از اندازه خوردید و بعضی هم با تصور این‌که همیشه سفره به همان رنگینی است خود را سیر نکردند؟ این همان نکته‌ای است که اگر متوجه شوید می‌فهمید چرا کالکسه مرد فقیر این قدر تمیز است و از نویی و تازگی برق می‌زند.
آدم‌هایی که کمتر دارند بیشتر قدر وسایلشان را می‌دانند و به قدر کافی از وسایلشان استفاده می‌کنند و کاملا مواظب دارایی اندکشان هستند تا زمان بیشتری در اختیارشان باشد. اما آدم‌های ثروتمند چون توهم همیشه داشتن را دارند، به دست خود دارایی خود را هدر می‌دهند و هرگز از داشتن آن دارایی، حظ کامل را هم نمی‌برند.
شما هم در زندگی قدر آن‌چه از عمرتان مانده را بدانید و زندگی خود را بی‌نهایت تصور نکنید تا مبادا لحظات آخر عمر برای جبران از دست‌رفته‌ها به تقلای بیهوده بیفتید و مجبور شوید با سختی گذران زندگی کنید و حسرت روزهای داشتن را بخورید."