پاسخ به: مرگ در نهج البلاغه
دوشنبه 27 اردیبهشت 1395 1:24 AM
فى صفة المأخوذين على الغرة عند الموت: ثم ازداد الموت فيهم ولوجا فحيل بن أحدهم و بنى منطقه، و أنه لبين أهل ينظر ببصره و يسمع باذنه، على صحة من عقله و بقاء من لبّه، يفكر فيم أفنى عمره، و فيم أذهب دهره !
در وصف كسانى كه غافلگير مرگ مى شوند، مى فرمايد: آن گاه مرگ بيشتر به آنان نفوذ مى كند و شخص را از سخن گفتن مى اندازد، در حالى كه ميان اعضاى خانواده خويش است و با چشمانش آنان را مى بيند و با گوشش مى شنود و خودش سالم و عقلش به جاست. به اين مى انديشد كه عمرش را در چه راهى صرف كرده و روزگارش را چگونه به سر برده است!45
ترکی زبان قربون صدقه رفتنه داریم که: گوزلرین گیلهسین قاداسین آلیم که یعنی درد و بلای مردمک چشات به جونم …!.
