یکی از بزرگترین رموز حج همدلی و همبستگی و اتّحاد بین آحاد ملّت مسلمان است. این همدلی و فداکاری در راه خدمت به یکدیگر را امیر خسرو در داستانی نشان داده که جمعی از حاجیان در راه حج از تشنگی جان می سپارند در حالی که آب را به یکدیگر تعارف می کنند:
کعبه روی چند به گرمای تیز تشنه فتادند به دشت حجیز...
دود اجل خاست زهر بندشان بیخودی از پای درافکندشان...
ناگه از اطراف بیابان و دشت ناقه سواری سوی ایشان گذشت...
پیش یکی رفت که این را بگیر چشمه حیوان خور و تشنه ممیر
او طرفی کرد اشارت به یار کوست زمن تشنه تر او را سپار...
بردگران برد چو آن آب سرد آن همه را نیز نماند آبخورد..
11111111111111.jpg "ارسال پیام به aftabm")
