دلنوشته های فاطمی

چه می گذرد بر آنکه عاشقانه سر بر مزار رسول خدا می نهد ؛

                            اگر بداند که  دیگر هیچ گاه رایحه جان فضای او را  حس نخواهد کرد؛

از من با آن مهربان آرمیده در زیر خاک ها بگویید :

                       ای پدر !کاش بودی و ناله ها و ضجه های مرا می شنیدی !

پس از تو پیکان های مصیبت آن چنان بر  آسمان وجود من باریدن گرفت که اگر بر دل روزها می‌نشست همه یکسره شکار شب می گردیدند . . .

 یاد باد روزگاری که در سایه سارت در امان بودم و از احدی نمی  هراسیدم که تو پناه من بودی. . .

            و امروز کار به  جایی رسیده است که باید دشمن درنده ام را با چادرم به عقب برانم.

       اگر قمریان شباهنگام بر شاخ درخت تنهایی می گریند ؛

                                                  من روز هایم را نیز می گریم.

ای پدر! پس از تو غم انیس من گردید  و دیگر هیچگاه مروارید اشک هایم را از چهره بر نخواهم گرفت . . .

 . . .

 ای مدینه!

 آیا دلت آمد گریه های فاطمه را ببینی؟

                  لرزش شانه های خسته اش را بنگری؟

                                               ضجه های صبح و شامش را بشنوی؟

غصه هایش را  . . .               ند به هایش را  . . .

 تنهاییش را . . .                   

                     طعنه مردم نمک نشناس را . . .

 قهقه این بی مایگان ناسپاس را . . .

  و تنها نظاره کنی ؟!

                                       چرا در خود فرو نبردیشان ؟

آیا ضجه های  ناموس علی از اشک ناقه صالح کمتر بود ؟

         یا این رجاله ها که بر پیشانی تاریکشان پینه های کفر و نفاق حک شده را از ثمودیان بهتر انگاشتی ؟

مردمانی که حتی شنیدن صدای او را هم بر نمی تافتند . . .

  خفاشانی کورکه از نور رخساره ا ش بیزار بودند و کاری کردند که آفتاب عالم فروز چهره او برای همیشه با خاک مزاری ناپیدا منکسف شود . . .

            و بعد مدعیانه آمدند که :

                     یگانه یاد گار رسول خدا از میان ما برود و ما او را تشییع نکرده باشیم ؟!

 و ما باور کنیم مهربانی جلاد را ؟!

 و در گوش کنیم یاوه پیروان امروز شان را که : ما هم فاطمه را دوست می داریم؟!

                حاشا . . .

بانوی من!

 قسم به خدا که اشک هایتان را فراموش نمی کنیم ؛

 ما آن دست خسته ای را که تنها یاور علی بود _ و همه خندیدند که یک دست صدا ندارد _ از یاد نمی‌بریم.

بگذار انکار همه چیز و همه کس کنند . . .

ولی آن خط خون را که با قلم تقلا از خانه به مسجد کشیدند  از دیدگان ما نمی توانند زدود  .

و این عود های دوستی که گرگان درنده امروز می افروزند

بوی در سوخته خانه شما را از یادمان نمی برد . . .

ای مهربان ترین مادر گیتی! در واپسین دمان بر یتیمانت گریستی و بر جگر گوشه تشنه کامت اشک فشاندی  که مهریه تورا  ای آب حیات ؛ بر پاره تنت حرام می کنند . . .

قسم به خدا که نه دست از دامن شما می‌شوییم و نه لحظه ای بیرق عزای مظلومیتت را بر زمین می نهیم . . .