عشق به نماز

امام حسن عسكرى (علیه السلام) فرمود: زمانى كه بنده «بسم اللّه  الرحمن الرحيم، الحمدللّه  رب العالمين» را قرائت كرد و فاتحة الكتاب و سوره را خواند، خداوند تعالى خطاب به ملائكه خود مى گويد: آيا اين بنده مرا نمى بينيد چگونه با قرائت كلام من لذّت مى برد؟ شما را شاهد مى گيرم، اى ملائكه من! هر آينه در روز قيامت به او خواهم گفت: در بهشت من قرائت كن و به درجات (بالا) ارتقا پيدا كن؛ پس او دائم قرائت مى كند و به عدد هر حرف، درجه اى از طلا و نقره، درجه از نور ربّ العزّة به او عطا  خواهد شد».

پيامبر اسلام (صلی الله علیه وآله)  بعد از نزول وحى و قرآن، عبادت بسيار مى كرد و مخصوصاً ايستاده به عبادت مشغول مى شد؛ آن قدر كه پاهاى او متورّم مى گرديد. گاهى براى آنكه بتواند به عبادت خود ادامه دهد، سنگينى خود را بر يك پا قرار مى داد و گاه بر پاى ديگر و گاه بر پاشنه مى ايستاد و گاه بر انگشتان پا. آياتى نازل شد و به پيامبر (صلی الله علیه وآله)  دستور داد كه اين همه رنج و ناراحتى بر خود تحميل نكند.

منبع: پرسش ها و پاسخ هاى دانشجويى، دفتر 44(حضور قلب در نماز)، صفحه 29