چند سطر یادگاری

امام حسین علیه السلام یه سخنی دارند با این مضمون که

هر کس بخواهد از راه گناه به چیزی برسد, رسیدنش به آن چیز به تاخیر خواهد افتاد

خدایی عین واقعیته

خنده ام میگیرد از اون هایی که انقدر برای آینده نقشه دارند

ما که نميدونیم یه دقیقه دیگه چی میشه, چطوری نقشه میکشیم برای آینده

واقعا جالبه برام

امیرالمو منین (علیه السلام): اِعْمَلْ لِدُنْيَاکَ کَأَنَّکَ تَعِيشُ أَبَداً وَ اعْمَلْ لاِخِرَتِکَ کَأَنَّکَ تَمُوتُ غَداً

برای دنيای خـودت چنان عمل کن که گویا در دنيا تا ابد زندگی می‌کنی؛ و برای آخـرت خـودت چنان عمل کن که گویا همین فردا می‌میری

   (مستدرك الوسائل ج1 ص146)

این نمیشه که آدم بخاطر اینکه بالاخره خواهد مرد، هیچ طرح و نقشه ای برای فردا نداشته باشه.

کلا همه کارهای انسان از روی امید به زندگی آینده دنیایی و اخروی هست.

از درس و مدرسه گرفته تا ازدواج و بچه دار شدن و....  که اگر امید به آینده نبود و قرار بود بی خیال زندگی مادی شویم، همان درس خواندن هم بیهوده به نظر می رسید!

 درست یک هفته است که خانم پیر طبقه بالایی به رحمت خدا رفته..ولی من هنوز نتونستم به خودم حالی کنم  هر وقت تو کوچه پشت آیفن تصویری می ایستم اون لبخند گشاد روی لبم رو جمع کنم.. یه لبخند خیلی بزرگ که بعدش یه غم بزرگتر جاشو می گیره

...

داستان از چند ماه پیش شروع شد. از روزی که هر وقت یکی از اهالی خونه پشت در , بدون کلید می موند,یه نفر بدون صدا درو براش باز می کرد...تا مدتها نقل حرفای همسایه ها شده بود این فرشته موکل در!

چند وقتی طول کشید تا فهمیدیم توی طبقه اخر ساختمون, یه آدم کنار ما نفس می کشه بی صدا..زنی که سالهاست روی یه تخت خوابیده و تنها دلخوشیش..تنها سرگرمیش ..تنها راه ارتباطش با آدما.. با دنیای بیرون ..نگاه کردن از پنجره شیشه ای ایفن کنار دستشه..دنیایی که سالها با حسرت نگاهش می کرد

از همون روز بود که اهالی کوچه تموم همسایه های این خونه رو با یه لبخند بزرگ پشت در میدیدند...

قصه لبخندها ..دست تکان دادن ها از اون جا شروع شد ..لبخند هایی که شاید میتونست یه دنیا تنهایی را لااقل کم رنگ تر کنه..دنیایی که مسلما یه روز متعلق به همه ی ما خواهد شد..

به شرط اینکه با این کارها به دیگران طلم نکنیم و حق اونها رو پایمال نکنیم