خواص مواد غذایی
ریواس گیاهی بسیار قدیمی است که 2700 سال قبل از میلاد به خاطر خاصیت مهم آن در چین کشت میشد.
اگرچه انواع مختلف ریواس در قسمتهای مختلف دنیا رشد میکند، با این حال ریواس حقیقی با خاصیت درمانی، گونهی چینی آن است.
ریواس با طعم منحصر به فرد در بسیاری از دسرها و شیرینیها مورد استفاده قرار میگیرد. تا قبل از قرن 18 کاربردی در پخت غذا نداشت. این گیاه اغلب به اشتباه جزو میوه محسوب میشود؛ اما در حقیقت جزو خانوادهی سبزیجات بوده و غنی از ویتامین C و فیبر است.
ریواس در فصل بهار و اوایل تابستان در دسترس است. این گیاه در یخچال یک تا دو روز نگهداری میشود. برای نگهداری طولانیتر، بعد از بریدن ساقهها، آنها را منجمد میکنند. وقتی ساقههای ریواس به طور خام مصرف شود به شدت ترش بوده و به طور معمول با شکر یا عسل پخته میشود و یا در کیکها مورد استفاده قرار میگیرد؛ همچنین به تنهایی یا همراه با توتفرنگی در تهیه ژلهها و مرباها به کار میرود. چاشنیهایی که با ریواس مصرف میشود؛ لیمو، دارچین و زنجبیل است.
ریواس حاوی اگزالات است که وقتی مقادیر زیادی از برگهای آن به صورت خام یا پخته مصرف شود، مسمومیت ایجاد میکند. اگزالات در تمام قسمتهای آن به ویژه در برگهای سبز ریواس وجود دارد. علاوه بر اگزالات گلیکوزیدهای آنتراکوئینون موجود در این گیاه، سمیت برگهای آن را توجیه میکند. سطح اگزالات در ساقههای این گیاه پایینتر است و مشکلی از لحاظ سمی بودن ایجاد نمیکند.
ریواس به عنوان فعالکننده عملکرد حرکتی سیستم گوارش، ناقل نمکهای صفراوی و محرک ترشح کبد شناخته شده است
مقادیر بالای اسید اگزالیک باعث ایجاد سنگ مثانه و کلیه میشود. در نتیجه، پزشکان عقیده دارند، افرادی که کلیه سنگساز (از نوع اگزالات) دارند، بهتر است مصرف غذاهای محتوی اگزالات را محدود کنند تا دفع اگزالات هم کاهش پیدا کند. ریواس، اسفناج، چغندر از منابع غنی اسیداگزالیک هستند.
در صورت مصرف برگهای ریواس، علائمی مانند تورم زبان و گلو، دردهای شکمی، تهوع، استفراغ، اسهال، مشکلات تنفسی و ضعف بروز میکند که در مواردی میتواند منجر به مرگ شود.
خواص درمانی
ریواس به عنوان فعالکننده عملکرد حرکتی سیستم گوارش، ناقل نمکهای صفراوی و محرک ترشح کبد شناخته شده است.
اولین عملکرد آن در دهان، با تحریک جوانههای چشایی به واسطه مزه تلخ خوشایندش، باعث پاک شدن حفره دهانی شده و دهان را برای چشیدن غذای بعدی آماده میکند.
این گیاه در معده باعث افزایش ترشح شیره معدی و تحریک حرکت آن میشود؛ در نتیجه به طور کلی باعث بهبود عملکرد معده میشود. به علاوه با تحریک ترشح نمکهای صفراوی از کبد، به تنظیم جذب چربی در روده کمک میکند.
ریواس خاصیت مسهلی، ضدالتهابی و متعادلکننده عملکرد رودهها (درمان یبوست و اسهال) داشته و در درمان یرقان؛ خونریزیهای معدی، رودهای؛ اختلال قاعدگی؛ ورم ملتحمه چشم؛ جراحات ترومایی (جراحات ناشی از ضربات و صدمات فیزیکی)، زخمهای چرکی سطحی و سوختگیهای ناشی از حرارت کاربرد دارد.
مصارف دیگر
ریواس به دلیل خاصیت اسیدی، برای پاک کردن ظروفی که آثار سوختگی مواد غذایی در آنها به جا مانده، مورد استفاده قرار میگیرد. افرادی که موی آنها قهوهای کمرنگ است با استفاده از ریشه این گیاه میتوانند به رنگ موی طلایی برسند برگهای ریواس میتواند به عنوان حشرهکش آلی موثر، برای دفع حشرات مورد استفاده قرار گیرد.
ارزش تغذیهای به ازای یک واحد (85 گرم)
انرژی 29 کیلوکالری
چربی 2/0 گرم
سدیم 5 میلیگرم
پروتئین 8/0 گرم
کربوهیدرات 7 گرم
کلسیم 266 میلیگرم
ویتامین ث 7 میلیگرم
پتاسیم 148 میلیگرم
طالبی، میوه ای مفید برای قلب
به عقیده دانشمندان اغلب این بیماران روزانه چندین دارو مصرف می کنند که موجب دفع پتاسیم از بدنشان می شود و چون کمبود این ماده مغذی می تواند با حملات قلبی همراه باشد، خوردن مواد غذایی که منبع پتاسیم هستند، بسیار ضروری است. از آنجایی که کلسترول، فشار خون و هموسیستین بالا، زمینه ساز بروز بیماری های قلبی هستند، مصرف طالبی به دلیل دارا بودن مواد مغذی که برای کنترل این سه عامل مورد نیاز است، مفید بوده و در حفظ سلامت قلب موثر شناخته شده است. مطالعات نشان داده است مصرف یک فنجان آب طالبی در روز به میزان ۲۵ درصد احتمال بروز فشار خون را کاهش می دهد.
طالبی یکی از بهترین میوه ها برای حفظ سلامت قلب است. همچنین بررسی ها نشان داده است افرادی که ویتامین سی، بتا کاروتن و اسید فولیک را در مقادیر مورد نیاز دریافت می کنند، سطح این ترکیب در خونشان پایین تر است.
بطوری که خوردن مواد غذایی که منابع این مواد مغذی محسوب می شوند، در مدت ۴ هفته به میزان ۱۱درصد، سطح این فاکتور را کاهش داده است. گفتنی است ویتامین سی بالایی که در طالبی وجود دارد به همراه بتا کاروتن، احتمال بروز سرطان هایی نظیر سرطان ریه، سینه، مثانه، روده بزرگ، معده و لوزالمعده را در افراد مستعد کاهش می دهد. این دو ماده مغذی (ویتامین سی و بتاکاروتن) با فعالیت آنتی اکسیدانی که دارند، از فعالیت تخریبی رادیکال های آزاد جلوگیری کرده و مانع تشکیل غدد سرطانی می شوند.
منبع: پی سی آنلاین
خواص و مضرات پسته
پسته دارای مواد غذائی فراوانی است و بنابراین برای تقویت بیماران و اشخاص ضعیف مناسب است.
۱. مغز پسته از نظر طب قدیم ایران گرم و خشك است.
۲. جوشانده پوست و برگ درخت پسته برای رفع درد و خارش مقعد مفید است.
۳. خوردن پسته نیروی جنسی را تقویت میكند.
۴. مغز و ذهن را تقویت میكند.
۵. برای آرامش قلب و آرام كردن اعصاب مفید است.
۶. برای باز كردن مجاری كبد مصرف پسته توصیه میشود.
۷. پسته معده را تقویت میكند.
۸. برای تسكین سرفه مفید است.
۹. اسهال معمولی و اسهال خونی را درمان میكند.
۱۰. جوشانده پوست درخت پسته برای برطرف كردن خارش اعضای تناسلی زنان مفید است.
۱۱. مغز پسته بهعلت داشتن آهن خونساز است و آنهائی كه مبتلا به كمخونی هستند باید حتما روزانه مقداری پسته بخورند.
۱. پوست سبز پسته تازه از نظر طب قدیم ایران سرد و خشك است.
۲. برای رنگرزی بهكار میرود.
۳. بهترین دارو رای رفع بوی بد دهان است.
۴. جویدن آن باعث التیام زخمهای داخل دهان میشود.
۵. برای استحكام لثه آن را روی لثه بمالید و یا بجوید.
۶. دمكرده پوست سبز پسته حالت دل بههمخوردگی و استفراغ را از بین میبرد.
۷. دمكرده آن برای رفع اسهال مفید است.
۸. برای رفع سكسكه پوست سبز پسته را دم كنید و یك فنجان از آن را بنوشید.
پوست سفید پسته برای بواسیر و بیرون زدن مقعد مفید است. برای درمان این بیماری باید پوست سفید پسته را در آب بجوشانید و آن را داخل لگنی بریزید و شخصی را كه این بیماری را دارد برای چند دقیقه در آن بنشیند. باعث تسكین درد و تخفیف بیماری میشود.
مغز پسته چربی زیادی دارد و بنابراین برای معده مناسب نیست و كسانیكه معده ضعیف دارند باید آن را با زردآلو بخورند. ضمناً مغز پسته گرم و خشك است خوردن زیاد آن باعث گرمی بدن و كهیر و دانههای قرمز رنگ در پوست میشود. برای رفع گرمی و خشكی باید سركه، انار ترش و یا برگه زردآلوی ترش مصرف نمود.
|
|
|
بوته چای جزو معدود گیاهانی است که به دلیل وجود سموم فراوان در بافت آن، در طبیعت هیچ آفت جدی به جز انسان ندارد! مزارع این گیاه نیاز به سمپاشی ندارند و هیچ چرنده، پرنده، حشره و ... به آن نزدیک نمی شود. اگر در بین علوفه چهارپایان (هر نوع که باشند) حتی کمی برگ چای باشد، حیوان به محض جویدن آنها را از دهانش بیرون می ریزد ! |
|
|
|
|
|
|
|
|
موز گیاهی است علفی و مانند درختچه. برگهای آن بسیار بزرگ و پهن و گاهی تا 2 متر میرسد. گلهای آن مجتمع و به صورت سنبله است. میوه آن ابتدا سبز و بعد از رسیدن به رنگ زرد در میآید. موز از چهار هزار سال قبل در هندوستان كشت میشده است.
در سال 1482 پرتغالیها موز را در سواحل گینه پیدا كردند و به جزائر قناری بردند اما اكنون موز در تمام مناطق گرمسیر دنیا كشت میشود. موز را هنگامی كه هنوز سبز است از درخت میچینند و به مناطق مختلف میفرستند و در آنجا بوسیله گرما دادن آن را میرسانند.
موز انواع مختلفی دارد. یك نوع آن بسیار درشت و نوعی از آن هم خیلی ریز است كه مزه شیرینی دارد. در كشورهای استوایی معمولا موز را میپزند و همراه با برنج و لوبیا میخورند. در كشورهای آمریكای لاتین موز را ورقه ورقه كرده و در آفتاب خشك میكنند.
هنگامی كه موز انتخاب می كنید باید پوست آن زرد و سفت و روی آن لكه های سیاه وجود داشته باشد. این لكهها نشانه رسیده بودن موز است . موز نارس به دلیل داشتن نشاسته زیاد هضمش سنگین است اما برای نگهداری در زمان بیشتر مناسبتر است.
تركیبات شیمیایی
قندی كه در موز وجود دارد بسرعت قابل جذب است.
در صد گرم موز مواد زیر موجود است:
انرژی: 100 كالری
آب: 70 گرم
پروتئین: 0,8 گرم
چربی: 0,2 گرم
قند: 6,5 گرم
كلسیم: 8 میلی گرم
فسفر: 25 میلی گرم
آهن: 0,7 میلی گرم
سدیم: 1 میلی گرم
پتاسیم: 370 میلی گرم
ویتامین آ: 190 واحد
ویتامین ب 1 : 1,05 میلی گرم
ویتامین ب 0 : 06/2 میلی گرم
ویتامین ث: 10 میلی گرم.
در موز چند ماده شیمیایی بسیار مهم مانند سروتونین، نوراپی نفرین، دوپامین و كاته چولامین وجود دارد.
خواص داروئی
موز از نظر طب قدیم ایران معتدل و تر است و خون را غلیظ میكند؛ انرژی زیادی دارد و چون نرم است غذای خوبی برای كودكان و اشخاص مسن به شمار میرود اما غیر از آن این مزایا را نیز دارد:
1 به دلیل داشتن پتاسیم زیاد ضد سرطان بوده و غذای خوبی برای ماهیچههاست.
2 موز ملین بوده و همچنین درمان خوبی برای اسهال و اسهال خونی است.
3 خونساز است. بنابراین اشخاص لاغر و كمخون حتما باید موز بخورند.
4 موز تقویت كننده معده و نیروی جنسی است.
5 برای درمان زخم معده و روده مفید است.
6 گرد موز داروی خوبی برای پائین آوردن كلسترول است.
7 شیره گلهای موز درمان كننده اسهال خونی است.
8 ضماد برگ درخت موز برای درمان و سوختگی مفید است.
9 ریشه موز دفع كننده كرم معده است.
10 موز نفاخ است و زیاد خوردن آن خصوصا در سردمزاجان تولید گاز معده میكند (برای رفع این عارضه باید پس از موز كمی نمك خورد).
11 اثر خوبی در تامین رشد و تعادل سیستم اعصاب دارد.
12 برای درمان ضعف بدن موز را با عسل بخورید.
13 به دلیل دارا بودن قند زیاد، برای مبتلایان به مرض قند مضر است و این افراد نباید در خوردن آن افراط كنند.
اسفناج به دلیل برخورداری از بافت های گیاهی از بروز بسیاری از بیماری ها پیشگیری می کند.
تحقیقات نشان می دهد زنانی که از اسفناج و سبزی های سبز دیگر استفاده می کنند، پیر شدن سلول هایشان را به تاخیر می اندازند.
اسفناج به دلیل آنزیم های موجود در برگ هایش موجب تقویت هوش و حافظه می شود. اسفناج از ماده دارویی به نام فولیک اسید برخوردار است که برای تقویت حافظه موثر است. اسفناج همچنین برای مبتلایان به بیماری قلبی بسیار مفید وحاوی مواد آنتی اکسیدان نیز است.
قهوه از موادی مانند آنتی اکسیدان ها، آمینواسید، ویتامین و مینرال برخوردار است به ویژه اگر دانه های قهوه را دم کنید و بخورید برای تقویت حافظه بسیار مفید است. قهوه همچنین ضد آلزایمر است و با مصرف مداوم آن دچار آلزایمر نخواهید شد.
غلاتی مانند سویا، لوبیا، نخود فرنگی و عدس از روغن بسیار مفیدی برخوردارند که برای تقویت حافظه مفید و لازم است.
میوه و سبزیجات نیز دارای آنتی اکسیدان های بسیار مفیدی برای بدن هستند و خوردن آنها موجب تقویت حافظه می شود . علاوه براین تخم مرغ نیزبرای تقویت حافظه بسیار مفید است به ویژه مصرف تخم مرغ در دوران بارداری موجب افزایش هوش کودک می شود.
یک ظرف ماست دارای امگا ۳ و دی.اچ.ای نیز برای تقویت حافظه بسیار مفید است.
انبه نیز از میوه هایی است که خوردن آن موجب تقویت حافظه می شود . این میوه دارای بافت های چربی است اما خوردن آن باعث می شود که گردش خون تسریع شود. هنگامی که گردش خون سریع تر شود باعث می شود خون بیشتری به مغز برسد .
محققان استرالیایی به تازگی دریافته اند موادی مانند کربوهیدرات هایی که به وفور در سیب زمینی یافت می شود، باعث تقویت حافظه می شود.
ماهی نیز یکی دیگر از مواد غذایی است که باعث تقویت و رشد سریع تر سلول های مغز و در نتیجه باعث تقویت حافظه می شود. ماهی برای عارضه قلبی نیز مفید است.
شکلات نیز یکی دیگر از موادی است که باعث تقویت حافظه می شود. البته بهتر است شکلات هایی را مصرف کنید که یا تلخ هستند و یا حاوی شیر باشند.
محققان معتقدند، غذاهای سرشار از آنتی اکسیدان ها و روغن زیتون حافظه را تقویت می کند.
همچنین محققان هشدار دادند که مصرف مواد غذایی دارای چربی و قند فراوان نظیر چیپس و نوشابه های گازدار بهره هوشی کودکان ˈIQˈ را کاهش می دهد.
|
|
|
حبوبات یا بنشن از جمله گیاهان پروتئینی هستند كه مقدار زیادی ، و ، ،، و خصوصا ویتامینهای گروه دارند. در هرم راهنمای غذایی، حبوبات جزو گروه گوشت محسوب می شوند، چراكه حبوبات از نظر پروتئین غنی بوده، ارزش پروتئین آنها نسبت به گوشت كمتر است و این كمی ارزش به علت فقدان اسیدهای آمینه گوگرددار (میتونین و سیستئین) در این مواد خوراكی است. |
|
|
|
پیاز، سرشار از ویتامینهای و و دارای ، ، ، ، ، ، و است که مستقیماً جذب بدن میشود و برای اشخاصی که بیماری قند دارند، مضر نیست. پیاز، بواسطه فسفری که دارد، انجام کار فکری را آسان میکند و در عین حال برای ضدعفونی خوب است. گوگرد پیاز وقتی وارد ریهها میشود با عفونتهای مجاری تنفسی مثل آسم و برونشیت مبارزه میکند؛ پیاز برای اعصاب و بیخوابی مفید است و دارای مخمری است که برای هضم مواد نشاستهای لازم است. |
|
|
|
از مزایای نوشیدن قهوه اینست که تئوفلین (theophylline) موجود در قهوه سبب کاهش علائم ابتلا به آسم و سرطان کولون (روده بزرگ) می شود. مصرف قهوه توسط دانش آموزان در زمان امتحانات سبب هوشیاری و بالا بردن قدرت یادگیری و استدلال آنان می شود و اثر داروهای ضد درد را مخصوصا در افرادی که دچار دردهای میگرنی هستند را افزایش می دهد. |
خواص شفابخش موز
موز يكى از قديمىترين گياهان كشت شده در دنيا بوده و احتمالاً از يك گونه وحشى مشتق شده است. در واقع موز يك گياه شبهدرخت است كه مىتواند به ارتفاع 9 متر هم برسد. در كتابهاى طب سنتى با نامهاى «موز» و «طلح» آمده است.
به گزارش شفقنا، سالومه آرمين در شماره ی 82 ماهنامه ی پیام زن نوشت: انواع آن را به انگليسى Banana و Plantainگويند. گياه آن از خانواده Musaceaeمىباشد.
مشخصات:
گياه موز از گياهان چند ساله علفى بزرگ است كه شبيه درختچه مىباشد، ولى ساقههاى آن علفى است. برگهاى آن بزرگ و به طول چند متر است كه قسمت تحتانى آنها لوله شده و داخل يكديگر پيچيده و تشكيل يك نوع ساقه كلفت را مىدهند كه در حقيقت دنباله تحتانى برگهاى آن به هم پيچيده است. عرض برگها، 30 تا 50 سانتىمتر مىباشد و رنگ آنها سبز روشن است. برگها به طور گروهى در انتهاى تنه برگى گياه، چتر مىزنند و گل آذين گياه از بين برگها ظاهر مىشود و ميوه آن به شكل خوشه فشرده متشكل از دهها موز در مىآيد.
ترتيب باردهى آن به اين نحو است كه پس از هر باردهى برگها و ساقه از بين مىروند و از قسمت زيرزمينى گياه يك ساقه ديگرى متشكل از برگها خارج مىشود كه آن هم پس از ميوه دادن به نوبه خود از بين رفته، جاى خود را به ساقه ديگرى مىدهد.
تكثير موز از طريق پاجوشهايى است كه از ريشه آن مىزند و هنگامى كه اين پاجوشها به ارتفاع 80 سانتىمتر رسيدند، آن را جدا كرده و از فاصله 3 - 2 متر دورتر از بوته مادر مىكارند. موز، بومى مناطق حاره خاور دور است و در جنوب ايران نيز ارقامى از آن كاشته مىشود. ميوه موز ميوه اى است استوانهاى و قوسى كه بسته به نوع موز به قطر 12 - 3 سانتىمتر و به طول 30 - 5 سانتىمتر است. رنگ پوست ميوه معمولاً سبز مايل به زرد و يا زرد است كه پس از رسيدن و مدتى ماندن، كمى قهوه اى مىشود. در قسمت داخلى پوست، گوشت سفيد شيرين و در بعضى ارقام بسيار معطر و لذيذ واقع است. در ميوه موز معمولاً دانه رشد ننموده و وجود ندارد. معمولاً در حدود 40 درصد از موز را پوست و 60 درصد را گوشت تشكيل مىدهد.
تركيبات شيميايى:
از لحاظ تركيبات شيميايى طبق تحقيقاتى كه مؤسسه ملى قلب به عمل آورده در موز دو ماده شيميايى بسيار مهم به نامهاى سروتونين و نوراپىنفرين وجود دارد. سروتونين عضلات صاف رودهها را تحريك مىكند و نوراپىنفرين براى معالجه برخى از انواع بيمارىهاى قلبى كاربرد دارد.
فوايد كليدى:
منبع غذايى مطلوب كمچربى و پرانرژى
كمك به حفظ مقدار قند خون
بهبود مشكلات مغزى و عصبى
كمك به كاهش فشار خون
حفاظت از ابتلا به بيمارىهاى قلبى
موز به هنگام رسيدن توليد گازى به نام اتيلن مىكند. در صورت مجاورت اين گاز با ساير ميوهها، سبب رسيدن آنها مىشود. براى جلوگيرى از اين فرآيند، موز را بايد جدا از ساير ميوهها نگهدارى كرد. در عين حال نيز از اين خاصيت موز مىتوان براى رسيدن ميوههايى كه هنوز كال هستند، استفاده مطلوب نمود.
در جدول 1 برخى مواد مغذى كليدى موجود در 100 گرم موز را مشاهده مىكنيد.
انرژى (كالرى) 95
كربوهيدرات (گرم) 23
پروتئين (گرم) 3/1
فيبر (گرم) 1
پتاسيم (ميلىگرم) 400
ويتامين ث (ميلىگرم) 11
منيزيوم (ميلىگرم) 34
مس (ميلىگرم) 1/0
روى (ميلىگرم) 23/0
آهن (ميلىگرم) 8/0
چربى (گرم) 3/0
اسيدفوليك (ميكروگرم) 14
ويتامين ب 6 (ميلىگرم) 3/0
ويتامين ب 1 (ميلىگرم) 04/0
ويتامين ب 2 (ميلىگرم) 05/0
نياسين (ميلىگرم) 7/0
كلسيم (ميلىگرم) 10
فسفر (ميلىگرم) 28
منگنز (ميلىگرم) 7/0
سديم (ميلىگرم) 1
يد (ميلىگرم) 0027/0
آب (گرم) 74
چه مقدار مصرف كنيم؟
يك موز با اندازه متوسط، 11 درصد نياز روزانه افراد بزرگسال به پتاسيم را تأمين مىكند. يك موز در روز به بهبود مشكلات عصبى و فراموشى در سالمندان كمك نموده و از يبوست پيشگيرى مىكند. (البته شرط اصلى براى دستيابى به اين خاصيت، مصرف مقدار كافى آب در روز مىباشد.)
انتخاب و نگهدارى:
انواع داراى قسمتهاى سبز در ابتدا و انتهاى خود، هنوز به طور كامل نرسيده اند. موزهاى كاملاً زرد، رسيدهتر بوده و انواع داراى لكههاى قهوه اى در حداكثر رسيدگى خود هستند.
براى كند نمودن رسيدن موز آن را در يخچال نگهدارى كنيد و براى تسريع رسيدن موز، آن را در يك پاكت كاغذى يا لاى روزنامه در دماى اطاق نگه داريد.
خواص موز:
- كاربرد سنتى
در طب سنتى هند موز نارس را ايجادكننده يبوست مىدانند. در واقع موز در صورتى كه رسيده باشد، ملين است و در عين حال براى درمان اسهال ساده و اسهال خونى مفيد است و بهبود زخمهاى روده را تسريع مىكند.
ميوه نارس و گلهاى پخته موز براى درمان بيمارى قند مفيد است. شيره گلهاى موز براى درمان اسهال خونى استفاده مىشود و ساقه و ريشه آن براى رفع اختلالات خونى مفيد است.
در چين بيشتر ريشه و شيره گياه و ميوه و گل آن مصرف درمانى دارد. در هندوچين از جوانههاى انتهايى شاخهها به مادران شيرده مىدهند تا ترشح شير آنها افزايش يابد. موز براى رفع ناراحتىهاى معده و اسهالهاى مزمن مفيد است. در اندونزى از جوشانده ميوه براى قطع خونريزى استفاده مىشود. در آفريقا از جوشانده ريشه و پوست گياه به صورت حمام گرم براى معالجه سرطان معده استفاده مىگردد. در برزيل از برگهاى جوان موز براى معالجه تومورها استفاده مىشود. ميوه موز براى درمان زخمهاى سرطانى مفيد است.
در طب سنتى چين از موز براى نرم كردن رودهها و ريهها و همچنين درمان يبوست و زخمهاى گوارشى استفاده مىشده است.
كاربرد ويژه
منبع سريع انرژى:
يك موز رسيده كه داراى نقاط و لكههاى قهوه اى زيادى است، داراى حدود 23 گرم قند و 2 گرم نشاسته است. قند آن به سرعت هضم شده و جذب ديواره روده كوچك گشته و بدين طريق وارد جريان خون مىشود. بنابراين موز يك ميانوعده عالى پس از انجام ورزش است، زيرا در اين هنگام سوخت سريع قند در طى يك ساعت فعاليت مورد نياز مىباشد تا به عضلات امكان بازسازى ذخاير كربوهيدراتىشان (گليكوژن) را دهد.
به دليل جذب سريع قند موز، اين ميوه داراى شاخص گليسمى بالايى است. موز رسيده براى بيماران ديابتى توصيه نمىشود. همچنين افرادى كه تمايل به كنترل وزن دارند، نبايد از موز رسيده استفاده كنند. موزهايى كه به رنگ زرد هستند داراى شاخص گليسمى متوسطى مىباشند. (در شمارههاى قبلى با اين شاخص آشنا شده ايد، اما به عنوان يادآورى بايد گفت كه اين شاخص نشان مىدهد به ازاى مقدار مشخصى از يك ماده غذايى مقدار قند خون چقدر بالا مىرود و اين شاخص نسبت به گلوكز كه داراى شاخص گليسمى 100 است سنجيده مىشود.)
ديابت:
موز نارس براى افرادى كه مىخواهند مقدار قند خون خود را ثابت نگه دارند، از قبيل بيماران ديابتى، مفيد است. يك موزى كه غالباً سبز بوده و نواحى زرد كمترى در پوست خود دارد، داراى 2 گرم قند و 23 گرم نشاسته است. نشاسته آن كه تحت عنوان «نشاسته مقاوم» شناخته شده است، به خوبى در روده كوچك هضم نمىشود. اين ماده از روده بزرگ عبور نموده و پس از تجزيه توسط باكترىهاى روده، وارد جريان خون شده و به عنوان منبع انرژى به كار مىرود. اين تجزيه آهسته مواد نشاستهاى در موز نارس منجر به افزايش تدريجى و آهسته مقدار قند خون مىگردد.
فراموشى در سالمندان:
كمبود پتاسيم سبب افسردگى و فراموشى مىشود. افراد سالمند، از اين نظر بسيار آسيبپذير هستند، زيرا تمايل به مصرف ميوه و سبزىهاى تازه در آنها كمتر است. موز رسيده كه سرشار از پتاسيم مىباشد، داراى قابليت جويدن و هضم آسانى نيز مىباشد. يك موز رسيده نياز روزانه يك فرد بزرگسال به پتاسيم را به ميزان 11 درصد تأمين مىكند.
فشار خون بالا:
به دليل كم بودن مقدار سديم و زياد بودن مقدار پتاسيم موز، اين ميوه براى افراد داراى فشار خون بالا بسيار ايدهآل است. پتاسيم موز به طرق مختلف به كاهش فشار خون كمك مىكند. به اين ترتيب كه سبب تحريك بدن براى دفع نمك شده و همچنين سبب شل نمودن و انبساط رگهاى خونى مىشود و لذا قطر رگها زياد شده و فشار جريان خون كاهش مىيابد.
بيمارى قلبى:
پتاسيم موز نه تنها از طريق كاهش فشار خون، بلكه به وسيله ممانعت از فعاليت راديكالهاى آزاد مخرب و همچنين به وسيله پيشگيرى از تشكيل لخته خون، به حفظ سلامتى قلب كمك مىكند. دانشمندان هندى اخيراً كشف كرده اند كه وجود موز نارس در خوراك موشهاى آزمايشگاهى مانع افزايش كلسترول بد خون (LDL) مىشود. به علاوه موز سبب افزايش كلسترول خوب خون (HDL) مىگردد. محققان اين خاصيت را مديون وجود مقدار زيادى الياف گياهى (فيبر) در موز نارس مىدانند. به نظر مىرسد كه موزهاى رسيده نيز به علت داشتن مقدار زيادى پكتين، كلسترول خون را كاهش مىدهند. زيرا مقدار پكتين موجود در موز از سيب هم بيشتر است. لازم به ذكر است كه پكتين نوعى فيبر محلول است كه تأثير آن در كاهش كلسترول خون به اثبات رسيده است.
نظر دانشمندان اين است كه در موز به طور مسلم يك عامل شفابخش نيرومندى وجود دارد كه براى بهبود سلولهاى فرسوده زخمها و همچنين جلوگيرى از التهاب معده بسيار مفيد است.
موز، سلولهاى پوششى سطحى معده را تقويت و مقاوم مىكند و موجب مىشود كه سد مقاومى در برابر نفوذ عوامل زيانآور ايجاد گردد.
در مجموع مىتوان موز را از جمله ميوههاى بسيار مفيد دانست و هرگز نبايستى از خواص شگفتانگيز آن غافل گرديد.
يك دستور غذايى مفيد:
بنيه موز
مواد لازم:
تخممرغ، 1 عدد درشت
آرد، 150 گرم
روغنمايع، 1 قاشق سالادخورى
بكينگپودر، 1 قاشق مرباخورى
شير، 34 فنجان
نمك، به مقدار لازم
موز، 1 عدد درشت
طرز تهيه:
تخممرغ را همراه كمى نمك با همزن مىزنيم و سپس 1 قاشق سالادخورى روغن مايع را مىافزاييم و كمى مىزنيم. تدريجاً آرد را به اين مواد مىافزاييم و خوب مخلوط مىكنيم.
بعد از اضافه كردن بكينگپودر، همزمان در حال زدن با همزن، شير را مىافزاييم. خمير حاصله بايد نيم ساعت در درجه حرارت اطاق بماند. روغن را روى شعله كم مىگذاريم و از ابتدا تا انتهاى سرخ شدن بنيهها، حرارت روغن بايد كم باشد. موزها را كه قبلاً به قطر 5/0 سانتىمتر حلقه كردهايم درون خمير مىگذاريم و صبر مىكنيم تا كاملاً با خمير آغشته شود. سپس از خمير درآورده و در روغن مىاندازيم. بنيهها بايد كاملاً طلايى شوند. به جاى موز از ساير ميوهها و انواع سبزيجات نيز مىتوان استفاده نمود.
منابع:
1- Ursell, A: Healing Foods, Dorling and Kindersley, 1sted, London. 0002`P. 09.
2- ميرحيدر، حسين، معارف گياهى، دفتر نشر فرهنگ اسلامى، چاپ سوم، تهران، 1377، صص 224 - 215.
3- نورى، مهدى، اصول تغذيه و رژيمهاى غذايى، مؤسسه نشر كلمه، چاپ اول، تهران، 1371، ص 196.
4- مهرين، مهرداد، خواص ميوهها و خوراكىها، انتشارات خشايار، چاپ چهارم، تهران، 1373، صص 196 - 195.
|
|
|
|
|
|