مشاعره آنلاین

همچو شه نادان و غافل بد وزير

تا بداني که تن آمد چون لباس

رو بجو لابس لباسي را مليس

سوز و سازت به اشک من ماند
که کشد پرده از رخ رازت
گاهی از لطف سرفرازم کن
شکر سرو قد سرافرازت
شهریار این نه شعر حافظ بود
که به سرزد هوای شیرازت

تا که روزي ناگهان در چاشتگاه

اين دعا مي‌کرد با زاري و آه

ترک خنديدن گرفت از داستان

چشم تنگش گشت بسته آن زمان

تن قفص‌شکلست تن شد خار جان

در فريب داخلان و خارجان

نهايتي ست كه آسان نمي دهم به زوال
خوشا هر آنچه كه تو باغ باغ مي خواهي

یا رب تو آن جوان دلاور نگاه دار

کز تیر آه گوشه نشینان حذر نکرد
 

در عريش او را يکي زاير بيافت

کو بهر دو دست مي زنبيل بافت

هر کس که دید روی تو بوسید چشم من

کاری که کرد دیده من بی نظر نکرد