مشاعره آنلاین

دل خاص تو و من تن تنها اینجا

گوهر به کفت بماند و دریا اینجا

در کار توام به صبر مفکن کارم

کز صبر میان تهی ترم تا اینجا

ای   بس  که  نباشیم و جهان خواهد بود

نی  نام  ز  ما  و  نه  نشان  خواهد  بود

داریم دلی صاف تر از سینه صبح

در پاکی و روشنی چو آیینه صبح

پیکار حسود با من امروزی نیست

خفاش بود دشمن دیرینه صبح

درخت هرچه سال خورده تر باشد

سترگ تر است و پُر ارزش تر

روز و شبم مونس تویی مونس تویی

دام مرا خوش آهویی خوش آهویی

«مولوی»

یک دست جام باده و یک دست جعدِ یار

رقصی چنین میانه میدانم آرزوست...

تابش حسن تو در کعبه و بتخانه فتاد

آتش عشق تو، بر محرم و نامحرم زد

دانی ز چه عشق گلرخان مطلوبست

یا بهر چه ساز و سوزشان مطلوبست

از دوزخ مرعوب و بهشت مرغوب

آگاه شدن درین جهان مطلوبست

تو آفتاب منیری چو آفتاب سپهر

چهار بالش ملک از تو زیب و فر گیرد

ده بـــــار از آن راه بـــدان خـــانه بـــرفتیــــد

یــک بـــار از ایـــن خانــه بــر این بام برآیید

دلدار من در باغ دی می گشت و می گفت ای چمن

صد حور خوش داری ولی بنگر یکی داری چو من

«مولوی»

نهالی کن سر از باغی برآرد
ببارش هر کسی دستی برآرد

دریای کیسه بسته تلخ و ترش نشسته

یعنی خبر ندارم کی دیده‌ام گهر را