مشاعره آنلاین

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟ بی‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا؟ نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی سنگدل این زودتر می‌خواستی حالا چرا؟

آب زنید راه را هین که نگار می‌رسد مژده دهید باغ را بوی بهار می‌رسد راه دهید یار را آن مه ده چهار را کز رخ نوربخش او نور نثار می‌رسد

تاب بنفشه می‌دهد طره مشک سای تو
پرده غنچه می‌درد خنده دلگشای تو
ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوز
کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو

وقت را غنيمت دان آن قدر که بتواني
حاصل از حيات اي جان اين دم است تا داني
کام بخشي گردون عمر در عوض دارد
جهد کن که از دولت داد عيش بستاني

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش,                             می‌سپارم به تو از چشم حسود چمنش

 

حاذظ

شب سردی ست و هوا منتظر باران است
وقت خواب است و دلم پیش تو سرگردان است

 

تاب بنفشه می‌دهد طره مشک سای تو
پرده غنچه می‌درد خنده دلگشای تو
ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوز
کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو

وفا نکردی و کردم، جفا ندیدی و دیدم       شکستی و نشکستم، بریدی و نبریدم

مي رسد روزي که شرط عاشقي دلدادگي ست
آن زمان، هر دل فقط يک بار عاشق مي شود

دل همچو سنگت ای دوست به  آب چشم سعدی 

عجب است اگر نگردد که بگردد آسیابی

یارب آن دلبر شیرین که سپردی به منش

میسپارم به تو ازدست حسود چمنش

شوق دیدار تو را دارم نمی آیی چرا ؟ 
مثل باران ، تند میبارم نمی آیی چرا ؟

از ساحت پاک آشیانی

مرغی بپرید سوی گلزار