مشاعره آنلاین

در این دنیا كسی بی غم نباشد     

  اگر باشد بنی آدم نباشد

در دلم بود که آدم شوم؛ امّا نشدم

بی‏خبر از همه عالم شوم؛ امّا نشدم

مردم در این فراق و در آن پرده راه نیست

یا هست و پرده دار نشانم نمیدهد

دنیا همه دریای حیات و من مسکین

یک قطره از این موج خروشان، نچشیدم

مه من زجور چشمت هوس فرار دارم

چه کنم ز درد عشقت به قفس قرار دارم

مرغان همه بشکسته قفس را و پریدند

من در قفس افتاده، به خود تار تنیدم

ماه من در نیم شب گر بی نقاب آید بیرون

زاهد صد ساله از مسجد خراب آید بیرون

نسیم عشق ، به آن یار دلربا  برگو

ز جای خیز که من درد بی‏دوا دارم

دل بدستم بود و میگشتم بگرد کوی دوست

بیخبر بودم نمیدانم کجا افتاده است

در غمت ای گل وحشیِ من، ای خسرو من

جور مجنون ببرم، تیشه فرهاد کشم

ما گذشتیم ز صد میخانه ها

اما ندیدم آن شب ها روی یار

داد و بیداد که در محفل ما رندی نیست

که برش شکوه برم، داد ز بیداد کشم