مشاعره آنلاین

تــو داور بــاش و پــیــدا کـن گـنـاهـم

کـه پـوزش مـى نـدانـم بـر چه خواهم

دلــى کــز مــهــر بــاشــد نــاشــکــیــبـا

نــه از ســرمــا بــتــرســد نــه ز گــرمــا

اگر از گفته او ، باز بیابم جانی
من ندانم که ، چه ماند ز نیازم باقی

یــاد بــاد آن کـه نـگـارم چـو کـمـر بـربـسـتـی

در رکــابــش مــه نـو پـیـک جـهـان پـیـمـا بـود
 

در شـب قـدر ار صـبـوحـی کـرده‌ام عیبم مکن

سـرخـوش آمـد یـار و جـامـی بـر کـنـار طـاق بـود

در دلــم بــود کــه بــی دوســت نـبـاشـم هـرگـز

چـه تـوان کـرد کـه سـعـی مـن و دل بـاطل بود

آن کشیدم ز تو ای آتش هجران که چو شمع

جـز فـنـای خـودم از دسـت تـو تـدبـیـر نـبود
 

نقش می‌بستم که گیرم گوشه‌ای زان چشم مست

طــاقــت و صــبـر از خـم ابـروش طـاق افـتـاده بـود

در اندرون من خسته دل ندانم کيست

که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

تـــنـــهـــا نــه ز راز دل مــن پــرده بــرافــتــاد

تـــا بـــود فـــلــک شــیــوه او پــرده دری بــود