مشاعره آنلاین

دوش باد از سر کویش به گلستان بگذشت

ای گل این چاک گریبن تو بی چیزی نیست

تو که چون من نشستی به غمی روز دراز****سخت کوتاه نماید شب دیجور تو را

ای که رنجی نکشیدی وندیدی ستمی

چه غم از حال ستمدیده رنجور تو را؟

الا ای طوطی گویای اسرار          مبادا خالیت شکر ز منقار
سرت سبز و دلت خوش باد جاوید          که خوش نقشی نمودی از خط یار

روزه یک سو شد و عید آمد و دلها برخاست

می ز خمخانه به جوش آمد و می باید خواست

تو را گر رسم بودی بی وفایی / نمودی از چه با ما آشنایی

در اَوّل عهد با مفتون ببستی / چرا کردی تو در آخر جدایی

یا دل بر من باید و یا دلبر من

نی دلبر من باشد و نی دل بر من

ای دلبر من مباش بی دل بر من

یک دلبر من به از دو صد دل بر من

نشسته در جهاز اندر مقابل / بتی غارتگر جان آفت دل

یقین هم زین سفر مفتون نخواهد / به عمر خویش بیند روی ساحل

لطف حق با تو مدارا ها کند

چون که از حد بگذرد رسوا کند

دریغا شمع بزم انجمن رفت / گل بستان و سرو در چمن رفت

به امید چو زلف یار مفتون / در ایام جوانی عمر من رفت

تو فکر کردی که بدگو رفت و جان برد

حسابش با کرام الکاتبین است

تا توانی دلی بدست آور

دل شکستن هنر نمی باشد

دشمنان را زخون کفن سازیم

دوستان را قبای فتح دهیم

ما ز یاران چشم یاری داشتیم****خود غلط بود انچه می پنداشتیم

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده ایم

از بد حادثه این جا به پناه آمده ایم