راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد,             شعری بخوان که با او رطل گران توان زد

بـارم ده از کـرم سـوی خـود تـا به سوز دل    

  در پــای دم بــه دم گــهـر از دیـده بـارمـت

تاتونگاه مي كني كارمن آه كردنست      اي به فداي چشم تو،اين چه نگاه كردنست؟

تمام خاک را گشتم به دنبال صدای تو

ببين باقی است روی لحظه هايم جای پای تو

وفا و عهد نکو باشد ار بياموزی

وگرنه هر که تو بينی ستمگری داند

دلا یاران سه نوعند ار بدانی

                                  زبـانـیـنـد و نانـیـنـد و جانی

بنانی نان بده از در برانش  

                                حذر کـن از رفیقـان زبانــی

دلا یاران جانی را نگهدار  

                                بـرایش جان بده تا میتوانی

یک چند به آسایش وصل تو به هر وقت 

از باده‌ی آسوده همی جام گرفتیم

امروز چه ار صحبت ما گشت بریده 

این نیز هم از صحبت ایام گرفتیم

من به سر چشمه خورشید نه خود بردم راه

ذره ای بودم و مهر تو مرا بالا برد

من خسی بی سرو پایم که به سیل افتادم

او که می رفت مرا هم به دل دریا برد

تو مپندار که مجنون سر خود مجنون گشت

از سمک تا به سهایش کشش لیلا برد