سروده های کاربران
خالق جانهـا صفا از سر گرفت
شعله ای در جان پیغمبر گرفت
مُصحَـفِ حق در رسالت باز شد
نفحـه ای از عـالم بـرتـر گرفت
حـامِــلِ إقرَأ وَ رَب درطیف نور
آمــد و غـار حـرا در بـر گـرفت
همـه جا حکومت شب همـه جا غـم وتباهی
نه وجـــود آفتــاب و نه حضــور نـــور ماهی
نه چــراغ می درخشــد به فــراز ايــن سياهی
نه ستــاره می توانــد بـه زميـن کنـد نگاهی
همــه جا فکنــده سايه بت جهـل وسنگ خارا
نه تَلالــويـی زحکمـت نـه عبــادتــی خــدا را
زفضــای مکـه گويــی شــده روشنــی فـراری
همـه جـا رواج دارد بـت ومـرگ و ميگســاری
شرف است ضرب شمشير وقمار و باده خواری
ز خليــل مانــده تنـهــا اثــری بـه يادگـــاری
شــده بـــذر ايـن قبيــله تنِ دختـران محزون
به سـريــر پـادشـاهی زده بـاز تکيـــه قــارون
بـتِ جهـلِ اين جمــاعت طلبــد ز نـو خليـلی
تبــری طلايـه داری دل پــاک وبــی بـديلــــی
مــددی ز نفـس واجـب نفســـی زجبــرئيلــی
جبـــروت عشـق ديــده شــهِ عابــد عـديلــی
ثمــر درخـت خلقـت صنمـــی ز نــور سـرمـد
کــه نهــاده نـام او را ز ازل خــــدا ، محمـــد
بــه حقيقــت آفتــابی کــه درون غــار رفته
زسيـــاهِ بـت گـريـــزان بـه ســراغ يـار رفته
حـــذر از حجــاز وحشـت زمحيـــط تـار رفته
بــه حـــرای عـشقبــازی مــه هــالـه دار رفته
بنشست آنقَــدَر تــا شـب انتــظار طـــی شد
ز سبــوی آسمـانی لب تشنــه پــر زمــی شد
ز خــدا نـدايــی آمــد کـه بخـوان بنام يزدان
احــدی کـه آدمـــی را ز علــق نهــاده بنيان
زده نــور حکمـت او قلمـــی بـه جهل انسان
بگـشــايـد اينـک از نــو در رحمتــی زقــرآن
مگــر آدمــی ببينـــد ره پيـش پــای خـود را
بشنــاســد از ره دل مگـــر او خــدای خـود را
برسيــد وحـــی مُنــزَل کـه تو " اَيُـهَا المُدَثِـر"
بشکـن حصــار بت را منشيــن و "قـُم فَاَنـذِر"
خطِ " لا " به کـافــران زن " وَثيــابِکَ فَطَهـِر"
بـِشِکــاف تيــره ی شـب "و لِـرَبِکَ فَـاِصبِــر"
بـه خــدا نمـا توکـل ببَــر ايــن غبـار زشتــی
خبـــر از جـهنـــم آور بــده مـــژده بهشتــی
پس از آن همـه تباهی بت حيله سرنگون شد
بِـدَر آمـد آفتــاب و شب تيـــره واژگون شد
بـه مـدينـــه نـور آمـد زحجــاز بـت برون شد
به جهان سپيده سر زد همه جا ستاره گون شد
عجبــا کـه آفتـــابـی ز حـرا درآمــد آنشب
همه جاستاره گون شـد مه نو برآمــد آنشب
به حجــــاز تيــره نـوری زحـــرای روشــن آمد
به سيـــاهی جهــالــت سحـــر مبرهــن آمد
به فضــای مکــه ماهـی چو امين ايمن آمد
وخـليــل بـار ديگـــــر پـیِ بـت شکستن آمد
شـــده ديـو غم فــراری ز فرشتـه ای چو احمد
شـــده عيــد مـبعــث او صلـــوات برمحمد .
عیدمبعث برشما مبارک
دَمِ شما گرم
چه کسی دردِ مرا می فهمد
نفسِ سردِ مرا می فهمد
پشت پا خوردن وخنجر زدن از
یارِ نامردِ مرا می فهمد
قصه ی تهمت و تعقیب وگریز
غم پیگرد مرا می فهمد
از در خانه ی آن شیرین لب
کتک و طرد مرا می فهمد
بین این قوم به صف استاده
جبهه ی فرد مرا می فهمد
شب وتنهایی و صحرا و سکوت
دل شبگرد مرا می فهمد
دائم از تخته برون افتادن
بازیِ نرد مرا می فهمد
کو طبیبی که شفا می بخشد
چهره ی زرد مرا می فهمد
=-=-=-=-
شبِ میثاق
« ای بُرده امان ازدلِ عُشّاق کجائی »
بازآی نبی زاده ی اسحاق کجائی
وصف توشده نُقلِ همه مجلس ومحفل
ای سبز ردایِ شبِ میثاق کجائی
خیلی سفرت دورودرازاست عزیزم
ای
در دلِ من کرده ای اُطراق کجائی
دور از رخ ماهت همه شب در تب وتابم
کای روشنیِ جمله ی آفاق کجائی
وقت است درختِ نبوی نوبری آرد
ای برگ و بَرو میوه، سروساق کجائی
باز آی وبه پا کن همه ی عدلِ علی را
شرح موی دلبرم ناگفتنی است
های و هوی حنجرم ناگفتنی است
طاق ابرویش فراخوان می دهد
همچو محراب حرم ناگفتنی است
گر همه عالم ذلیخائی کنند
یوسفیِّ سرورم ناگفتنی است
زآنکه یارم ساقی مستان بود
باده اش در ساغرم نا گفتنی است
شمع بزم محفل ما گر شود
شعله اش سوزد پرم ناگفتنی است
از غم هجرش ز پا افتاده ام
زخمهای بسترم نا گفتنی است
در فراقش روز و شب زاری کنم
اشک در چشم ترم نا گفتنی است
خاکستری شد ودر انتظار ماند
خورشید پرده به رخسار خود کشید
بر جای جای زمین سایه سار ماند
طوفان درد گران می وزید سخت
بارید بارش باران درد درد
وان دشنه های غم ای پا به پای عشق
دانی که با دل مردان ما چه کرد........
زاندم که رفتی و گفتند می رسی
دل در تلاطم دیدار مانده است
تا آن زمان که "خدایا چه می شود"
چشمان نمزده بیدار مانده است
لبها به یاد تو ای التهاب سبز
خوانَد ترانه ی الغوث والامان
ادرکنی ای گل نرگس بیا بیا
باغ و بهشت من ای صاحب الزمان
علی اصغر کوهکن
http://kouhkan.blogfa.com/
نوزاد بشيرونذير
تولّدگشتی ومشک وختن شد
زسوی ربِّ حق نامت حسن شد
به باغ احمدی چون پا نهادی
سراسر لاله زار و یاسمن شد
سریر رحمتی در بیت محمود
منوّر کعبه و دشت و دمن شد
تو بدر نیمه ی ماه خدائی
امیرالمؤمنین صاحب ثمن شد
زفیض بارش رحمت، مدینه
صدف پرورده ی، نو گُل بدن شد
تو نوزاد بشیری و نذیری
مدینه وادی سرو چمن شد
تو فرزند سراجی و منیری
ملائک درسرورت هم سخن شد
توخضراُمتی در صدر اسلام
که تسبیح امامت در رسن شد
مُـهیّا کربلا با صلح سُرخَـت
منافق مشت محکم بر دهن شد
ز بَعدِ مُرتضی، رأسِ امامت
حسن برحق شدو مولای من شد
چه خوش حقت ادا شد در مدینه
تَـنَت گلگون کفن، گلگون کفن شد