گریه ی شبانه

لبريز کرده آينه را آه زلف تو
حيف است در محاق شود ماه زلف تو
شب با هلال ماه رجب هم‎سفر شدم
با زايران کعبه به همراه زلف تو
من آمدم که دعوي پيغمبري کنم
با معجزات آيه‎ي کوتاه زلف تو
هر ره که مي‎رويم به زلف تو مي‎رسد
در امتداد سير الي الله زلف تو
اي زلف تو مقرب درگاه ذوالجلال
کي مي‎شوم مقرب درگاه زلف تو؟
از مسجدالحرام به ميخانه مي‎روم
در حلقه‎ي جماعت گمراه زلف تو

 

ساقي بده پيمانه اي ز آن مي كه بي خويشم كند
بر حسن شور انگيز تو عاشق تر از پيشم كند
زان مي كه در شبهاي غم بارد فروغ صبحدم
 غافل كند از بيش و كم فارغ ز تشويشم كند
نور سحرگاهي دهد فيضي كه مي خواهي دهد
با مسكنت شاهي دهد سلطان درويشم كند
 سوزد مرا سازد مرا در آتش اندازد مرا
وز من رها سازد مرا بيگانه از خويشم كند
بستاند اي سرو سهي سوداي هستي از رهي
يغما كند انديشه را دور از بد انديشم كند

 

هر چه دریایی شدم

تا لحظه ای آئینه ای باشم برای ماه

                 یک نسیمی شیشه ی آئینه ام را خرد کرد

 

 

                  ای  هـم  آغاز  مرا یادی کن         یادی از قصه ی بربادی کن

                          لحظه هایی که گره بسته گلو        جای این بغض توفریادی کن

 

                         ای  هـم آواز  ببین  بـر بادم          راوی   کـوچه ی   دردآبـادم

                         چاره ای سازکه میسوزد دل          بین کوه و تیشه ی  فـرهادم...

                 

  مجید فاضلی

توی واپسین دقایق   بشِکن سکوتو فریاد

قبل رفتنت بگو از قصه های رفته بر باد

 

بگو ازهوای سرد و ترکه رو تن گلدون

انتظار زرد باغچه واسه قطره های بارون

 

بگو از پیله و پروازکه چرا رها نمی شه

چرا بغض پیر ساحل لب دریا وا نمی شه

 

بگو از رنگ غروبه شبی که فردا نداره

شبی که فقط سیاهه ندیده رنگ ستاره

 

                                        من سکوته در عبورم   بشِکن سکوتو فریاد

                                        به تو نزدیکم و دورم   بشِکن سکوتو فریاد

                                       بده فریاد  منو بر باد  که دلم صداتو می خواد

                                        بگو از گلی که پژمرد روی کوه قلب فرهاد

 

                                            توی واپسین دقایق  بشِکن سکوتو فریاد

                                          قبل رفتنت بگو از قصه های رفته بر باد

 

بگو از بغض قناری توی دشت بید مجنون

بگو از حرف نگفته پشت خنده های گریون

 

نت نا تموم خسته  بگو از ساز شکسته

که تواین شبای آخر سر خاک دل نشسته

                                

بگو از طاقت سنگ و روزی صد دفه شکستن

از گلایه ها  گذشتن با کنایه ها نشستن

 

 

                               من سکوته درعبورم ، ..........................

                               ................

 

مجید فاضلی ( بید مجنون

وباره شمع می شوم 

                 دوباره آه می کشم

 

به روی خاکستر خود

با سرانگشت کمی

              عکس سیاه می کشم 

 

بـرای  قامتم  مثـال

چه بهترازخم هلال

صفحه ی  آخر دلم

                 هلال ماه می کشم

 

زکوره راه و سنگلاخ

دفترنقاشی من

مسیر سرد و مبهم است

زمان نقاشی که رسد

رفیق را همیشه تا

              نیمه ی راه می کشم

 

شبی نبود درکمین

نباشدم غمی چنین

و با ، مداد آخرم

نسیم را به زیرپا

وقلب را میان یک

               شکنجه گاه می کشم

 

                                                       مجید فاضلی(بید مجنون)
 

 

                                در طـلب کـوی یار ،  باد ز گـلشن  گذشت

                                                        گشت به دور زمین ، گرد بیـابان و دشت

                        بر سر راهش زعشق هر چه پرآوازه دید

                                                       دست برآورد و یک شاخه ای از بوته چید

                        " شهد گل مریم و جرعه ای از جـام می

                                                      شبنمه  بر غنچـه و  نغمـه ای از نـای نی

                        لحظه ی دیدار یار، قطره ی اشک وصال

                                                     عکس نگاه نـگار ،  در قـدحی بی مثـال "

                       این همه معشوقه را  ساقی هستی ،  خدا

                                                     ریختـه  در یک  سبـو، نـام  نهاده  صبـا

                       باد صبـا  چون مـرا هـدیه ای از آن سبـو

                                                    داد به شکرانه اش گفت:  که مدحی بگو

                       گفت زبـانم :  که من مدح کنم ؟  قاصـرم

                                                   خواهد اگر سر ز تن با همه جان حاضرم

                       ای پـر پـرواز من ،  قـافیـه ی راز  مـن

                                                  نرمی صبح ات  دمیـد بر شب  آغـاز  مـن

                                  

                                                                                                                 

 عبدالمجید فاضلی (بید مجنون
 

 

درون کلبۀ هستی

میان این همه مستی

                           اگر پائیزم و زردم

بدان هر لحظه ام عمریست

                               که دنبال تو می گردم

            

           ***

 

شفق را می دهم انجام

               فلق را می دهم آغاز

گهی گویم به دل :

ای دل

   تورا چون با کبوترها ؟

مگر نشنیده ای گویند

               کبوتر با کبوتر

                              باز با باز

مگر نشنیده ای هرگز

              سخن از قصۀ پرواز؟

 

مرا چون می شود

                 کاین گونه حیرانم ؟ 

مرا چون می شود امشب

                              نمی دانم

که اینسان قصۀ نا خوانده

                            می خوانم
 

 

اگر سرما نخشکاندست برگم را

اگر آتش نسوزاندست

               نیاوردست مرگم را

دلیلش را زدم فریاد

                کای عشق هر دم

                             به دنبال تو می گردم

 

در این صحرا که می بارد

      ز ابرش سنگ بر سنگ

و پی در پی

" سراب است و امید و جنگ "

به امیدی پی کویت   سرای دل بنا کردم

                               و دنبال تو می گردم

 

من امشب در عبور از پیچ و تاب جادۀ عشق

به خود گم گشتنه  در تو رسیدم

و هر چه خویش را جستم در آفاق

درون آینه جز تو ندیدم

شگفتا

من تورا در خویش دیدم

هنوز اما

    به دست و پای پر دردم  

                              به دنبال تو می گردم                 

 

 مجید فاضلی (بید مجنون

 

فتی که مرا دوست نداری گله ای نیست

بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن

گفتی که نه باید برم حوصله ای نیست

پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف

تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست

گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت

جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست

رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت

بگذار بسوزد دل من مساله ای نیست

حدیث درد من گر کس نگفت افسانه ای کمتر/وگر من هم نباشم در جهان دیوانه ای کمتر

اگر بی نام وناموسم فراغم بیشتر باشد/وگر بیخانمانم گوشه ی ویرانه ای کمتر

ازآن سیمرغ را در قاف غربت آشیان دادند/که شد زین دامگه مشغول آب ودانه ای کمتر

نکو بزمی است عالم لیک ساقی جام غم دارد/خوش آن مهمان که خورد از دست او پیمانه ای کمتر

کسی عاشق شود کزآتش سوزان نپرهیزد/به راه عشق نتوان بودن از پروانه ای کمتر

چه غم در باغ اگر باد خزانی بی پناهم کرد/که مشتی خار وخس یعنی پریشان لانه ای کمتر

مکن مانی عمارت از سرای دهر بیرون شو/برای این دو روز عمر محنت خانه ای کمتر

 

مانی شیرازی

آدمک آخر دنیاست بخند
آدمک عشق همین جاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد
شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک مست نشوی گریه کنی
کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی
به خدا مثل تو تنهاست بخند

می خواهم ومی خواستمت،تا نفسم بود/می سوختم از حسرت وعشق تو بسم بود

عشق تو بسم بود،که این شعله ی بیدار/روشنگر شب های بلند قفسم بود

آن بخت گریزنده دمی آمد وبگذشت/غم بود،که پیوسته نفس در نفسم بود

دست من وآغوش تو هیهات،که یک عمر/تنها نفسی با تو نشستن هوسم بود

بالله،که به جز یاد تو،گر هیچ کسم هست/حاشا،که به جز عشق تو،گر هیچ کسم بود

سیمای مسیحایی اندوه تو ای عشق/درغربت این مهلکه فریاد رسم بود

لب بسته وپرسوخته،از کوی تو رفتم/رفتم،به خدا گر هوسم بود،بسم بود

 فریدون مشیری

دل به سودای تو بستیم خدا می داند/وز مه ومهر گسستیم خدا می داند

ستم عشق تو هر چند کشیدیم به جان/زآرزویت ننشستیم خدا می داند

با غم عشق تو عهدی که ببستیم نخست/برهمانیم که بستیم خدا می داند

خاستیم از سر شادی وغم هر دو جهان/با غمت خوش بنشستیم خدا می داند

به امیدی که گشاید ز وصال تو دری/در دل بر همه بستیم خدا می داند

دیده پرخون ودل آتشکده وجان بر کف/روز وشب جز تو نجستیم خدا می داند

دوش با شمس خیال تو به دل جویی گفت/آرزومند تو هستیم خدا می داند