دلشکسته
دو کس رنج بیهوده بردند و سعی بی فایده کردند،
یکی آن که اندوخت و نخورد و دیگر آن که آموخت و نکرد.
علم چندان که بیشتر خوانی
چون عمل در تو نیست نادانی
نه مُحقق بُوَد نه دانشمند
چارپایی بر او کتابی چند
آن تُهی مغز را چه علم و خبر
که بر او هیزم است یا دفتر
از کتاب: گلستان
"سعدی"
اندیشه پلید تنها به دارنده آن زیان می رساند،
ولی سخنان نابه هنجار به همه شنوندگان آسیب می رساند.
"شارل دو مونتسکیو"
آغاز کردی الفبای عاشقی را
وچشمانم
کودکانه می خواند آزمون زندگی را
نجوایت در گوشهایم ،
بارها خواندمت
و هر روز تو درمن تکرار میشدی
ساعتها ، خیره به
سیاهی تخته
که انگار معجزه می شد در دستانت...
می نوشتی و می نوشتی و
من می خواندم و می خواندم
سالهای سال
خدا در برابر دیدگانم قدم میزد
ومن "معلم "می خواندمش....
در زندگی هر مرد. . .
مخدری هست به نام " زن"
زنی که دوستش دارد.
نبودش...
قهرش...
دوریش...
خماری می آورد و آب میکند ابهت مردانه اش را!!!
و اینگونه است که میگویند :
"قدرت"
جاذبه ی مرد است!
و "جاذبه"
قدرت زن !
ﺁﺩﻣﺎ " ﻋﺎﺩﺕ " ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ !!
ﺑﻪ ﺑﻮﺩﻧﻬﺎ ؛ ﺧﻨﺪﯾﺪﻥ ﻫﺎ ، ﺧﻮﺵ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻥ ﮐﻨﺎﺭ ﻓﺮﺩﯼ ﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻓﯿﺴﺖ ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﯾﺸﺎﻥ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﯼ ﺧﻮﺏ ﺑﺴﺎﺯﯼ
ﻋﺎﺩﺕ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﺑﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﮐﻨﺎﺭﺕ
ﻋﺎﺩﺕ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﺑﻪ ﺑﻮﺩﻧﺖ
ﮔﺎﻩ ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ : " ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ "
ﺗﻮ ﺟﺪﯼ ﻧﮕﯿﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﻘﻂ ﻋﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﯼ ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎﻧﺪﻧﺖ
ﺑﺮﺍﯼ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﺮﺍﯾﺸﺎﻥ
ﻋﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻭﯼ
ﺗﻨﻬﺎﯾﺸﺎﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﯼ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﯽ ﻋﺎﺩﺕ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ
ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ؛ ﺑﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪﻥ ﺑﯽ ﺗﻮ
ﺑﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻥ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺪﻭﻥ ﺣﻀﻮﺭﺕ
ﺁﺩﻣﻬﺎ ﻋﺎﺩﺕ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﯼ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﻫﺎ
ﺟﺪﯼ ﻧﯿﺴﺖ
ﻻﺍﻗﻞ " ﺗﻮ " ﺟﺪﯼ ﻧﮕﯿﺮ . . .
ﺯﻥها ﺟﻮﺭﯼ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﯽ ﺷﻮنﺩ
ﮐﻪ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻫﯿﭽﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭﺕ ﻧﻤﯽ ﺭﻭﺩ..
ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﻣﯽ ﺷکنند
ﺟﻮﺭﯼ ﻣﯽ ﺭﻭنﺩ ﮐﻪ ﺣﺲ
ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻫﯿﭽﮕﺎﻩ
ﻋﺎﺷﻘﺖ ﻧﺒﻮﺩﻩ...
عشق اگر با تو بیاید به پرستاری من
شب هجران نکند قصد دل آزاری من
روزگاری که جنون رونق بازارم بود
تو نبودی که بیایی به خریداری من
برگ پاییزیم و خسته دل از باد خزان
باغبان نیز نیامد پیِ دلداری من
اشک گرم و غم عشق آمد و جانا چه کنم
گر به فردا نرسد این شب بیداری من
من و دیوانگی و مهر و وفا یار شدیم
تا تو باشی و من و عشق و وفاداری من
عشق اگر با تو بیاید به پرستاری من
قصه ی عشق شود قصه ی بیماری من
زندڪَــــي
یڪ پاداش است
نہ یڪ مڪافات
فرصتـيست ڪوتاه
تا ببالـي
بیابـي
بدانـي
بیندیشـي
بفهمـي
زیبا بنڪَرے
و در نهایت
در خاطره ها بماني
با هر رفتنے اشڪ نریز
و با هر آمدنے لبخند نزن
شاید آنڪه رفته باز ڪَردد
و آنڪه آمده برود
آنقدر محڪم و مقتدر باش
ڪه با این محبت ها
و بـےمهرے ها زمین گیر نشوی.
کاش میشد بی کسی را چاره کرد
دفتر دلواپسی را پاره کرد
یک سحر زلف تورا در خواب خوش
با نوازش های باران شانه کرد
در پس دیوار این شهر عجیب
در کنارت عاشقانه خانه کرد
کاش میشد دست در دست تو داد
دیده با اهل جهان بیگانه کرد
مجنون اگر شکست، لیلی بهانه بود
دنیا از اولش، دیوانه خانه بود
این ها بهانه اند، تا با تو سر کنم
تا با تو از جهان، صرف نظر کنم
با من قدم بزن ، چله نشین عشق
فرمانروای قلب، در سرزمین عشق
این مرد را که باز، در تلخیِ غم است
مهمان به قند کن ، چای ات اگر دم است
در برف چایِ داغ، دنیای ما دو تاست
فنجانِ چایِ بعد، آغازِ ماجراست
زندگی نیست بجز نم نم باران بهار،
زندگی نیست بجز دیدن یار
زندگی نیست بجز عشق،
بجز حرف محبت به کسی،
ورنه هر خار و خسی،
زندگی کرده بسی،
زندگی تجربهی تلخ فراوان دارد، دو سه تا کوچه و پس کوچه و اندازهی یک عمر بیابان دارد.
"ما چه کردیم و چه خواهیم کرد در این فرصت کم؟
نیمه گمگشتهات را دیر پیدا میکنی
سر بجنبانی خودت را پیر پیدا میکنی
در مدار روزگار و گردش چرخ فلک
عاقبت روزی تو هم تغییر پیدا میکنی
کودکی چون بادبادک با نسیمی میرود
خویش را بازیچه تقدیر پیدا میکنی
عشق را در انتظار تلخ و بی پایان خود
در غروب جمعه ای دلگیر پیدا میکنی
میرسی روزی به آن چیزی که میخواهی ولی
در رسیدنهای خود تغییر پیدا میکنی
چشم میدوزی به او از دور و میپرسی چرا
نیمه گمگشته ات را دیر پیدا میکنی
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺳﻔﺖ ﺑﭽﺴﺐ !
ﺍﺭﺯﺍﻥ ﻧﻔﺮﻭﺵ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ،
ﺑﻪ ﺣﺮﻓﯽ
ﺑﻪ ﻧﻘﻠﯽ
ﺑﻪ ﻫﺪﯾﻪ ﺍﯼ
ﺑﻪ ﺗﻮﺟﻬﯽ؛
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺗﻼﺵ ﮐﻨﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻧﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﮐﻨﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺑﻬﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ...
ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﭼﯿﺰﻫﺎﯼ ﻣﻔﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﻔﺖ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ !
ﮔﺮﺍﻥ ﺑﺎش ... !
شبیه نخل زیبایی،همیشه سایه سارم باش
حرارت را بگیر ازمن،گل زیبا بهارم باش
بیا تا باغ های بم بیا تا شاخه ی نارنج
شکوه ارگ در چشمت بیا و غمگسارم باش
بخوان بر شمس تبریزی غزل های جلاالدین
کجایی شور مولانا همیشه در کنارم باش
بیا با بال بی رنگ صدا از نای گلدسته
بیا تا گوش آدینه نوای انتظارم باش
بخندان باغ نرگس را تو که لبخند می ریزی
تو ای بوی گل نرگس کنارم باش یارم باش