ای زنـان  بــزرگ ایــن دوران                 
که عـزیــزیـد  مـثـل پـاره ی جـان

ایـن هـمـه فـوت و فـن مـبـارک بـاد                
بـر شمـا  ،  روز زن ، مـبـارک بـاد

ایـنـک امـروز ، روز  فـاطمـه است             
روز ِ گـیـتی فـروز  فـاطـمـه اسـت

زنـی  از انـتـهـای جـاده ی عشـق

ثـمــر ِ  پــاک اســتـفـاده ی عشـق

شـمـع سـوزان ِ خـانـه ی تـوحـیـد                
جـلــوه ی بـی کــرانــه ی تــوحـیـد

 

ای روح دو صد مسیح محتاج دَمَت / زهرایی و خورشید غبار قدمت
کی گفته که تو حرم نداری بانو؟ / ای وسعت دلهای شکسته ، حَرَمت . . .

التماس دعا

 

 

 

قلب آیینه، شرار از غم رویت دارد

آسمان است که از داغ تو خون می بارد

 

هر دم صبح نسیم سحری مویه کنان

خبر از غربت آیینه و گل می آرد

 

باز دستی چه غریبانه از آن سوی فراق

ذره ذره غم و اندوه به دل می کارد

 

مرد تنهای مدینه ست غم پنهانی

که دل خون شده اش را به کجا بسپارد!

 

غنچه باغ تو ای کوثر مظلومه عشق!

بی تو سر بر سر زانوی چه کس بگذارد؟

 

شب اندوه علی را سر پایانی نیست

و مگر می شود از فاطمه دل بر دارد!