قیام امام حسین^(ع) و نجات تمدن اسلامی

بدون شک مذهب مذهب و تمدن امروز بشر مدیون قیام عاشورا است. چنانکه متفکرشهیر، آقای محمدرضا حکیمی می گوید: «امام حسین^(ع) برهمه انسان های پس از خود تا آخر تاریخ و برهمه بشریت و تمدن های پس از خود حق دارد، و همه – هرکدام به گونه ای – مرهون و مدیون اویند، زیرا اگر امام حسین^(ع) نبود، عاشورا نبود، و اگر عاشورا نبود، اسلام نمی ماند، و اگر اسلام نمانده بود، تمدن اسلامی پدید نمی آمد تا مایه اصلی تمدن ها و پیش رفت های بعدی و ظهور رُنِسانس(تحول علمی) در غرب بشود و در آن صورت این تمدن کنونی وجود نداشت.

با آمدن ماه محرم، یاد و خاطره حماسه جاودان کربلا در اذهان زنده می شود. هرکس به طریقی با امام حسین^(ع) و نهضت ماندگار او ارتباط برقرار می کند. چرا که قیام امام حسین^(ع) تنها یک رویارویی و نبرد نبود، بلکه این نهضت و قیام، کلاس درسی با عالی ترین مفاهیم اخلاقی و معرفتی بوده و هست.

نهضت عاشورا، یک منظومه چند وجهی است که از هر طرف به آن نگاه کنید، جلوه ای زیبا از امام حسین^(ع) در آن نمایان می شود؛ یک وجه آن، شجاعت و نهراسیدن از حکام ظالم است. وجه دیگر، جانبازی و ایثار، در اوج آن بوده و جنبه دیگرش، عزت و سربلندی است که امام حسین^(ع)، درعین کشته شدن، عزیز بوده و عزیز خواهد ماند. چراکه عزت واقعی از آن خدا و رسول و مومنین است. چهره دیگرآن، که بسیار مهم است، اصلاح طلبی و احیای تمدن اسلامی است؛ امام حسین^(ع)، یک اصلاح گر و احیاگر بزرگ است که تا پای جان در راه هدف مقدس خود می ایستاد تا ارزشهای دینی پیامبر اعظم^(ع) در جامعه حفظ و فرهنگ و تمدن اسلامی احیا شود.

نقش آفرینی قیام امام حسین^(ع) در احیای فرهنگ قرآنی و تمدن اسلامی برجسته و ماندگار بوده و به برکت آن قیام و نهضت اسلامی و پیام رسانانی مدبر چون امام سجاد^(ع) و حضرت زینب^(س) در موقعیتهای مختلف و با تدابیری دقیق و سنجیده به افشای ماهیت امویان پرداخته و عظمت راه و هدف امام حسین^(ع) را تبیین کردند و این روشنگریها زمینه ساز حرکتهایی شد که پس از واقعه کربلا به وقوع پیوست و به مرور زمان نگاه بسیاری از مردم که نسبت به مسایل پیرامون خود بی تفاوت بودند، را تغییر داد و آنها را از خواب غفلت بیدار کرد و به تمدن نبوی جانی دوباره بخشید و تا امروز اسلام زنده مانده و در طول زمان گسترده شده است.

چنانکه بتاریخ مراجعه کنیم در می یابیم که نیم قرن از رحلت پیامبر^(ص) نگذشته بود، تمام ارزش های تمدن اسلامی رخت بربست و ارزش های جاهلیت در تار و پود جامعه ریشه دواند. امام حسین^(ع) برای بازگرداندن جامعه به سوی ارزش های متعال «مدینه النبی» باید قیام می کرد. قیام او برای نجات تمدن اسلامی از انحطاط بود. یکی از شاخصه های قیام او عبارت بود از: اصلاح ارزش ها، برخورد با منکرات و نفی مشروعیت یزید. حضرت امام حسین^(ع) قبل از خروج از مدینه، خط مشی حرکت اصلاح گرایانه خود را چنین تبیین می کند: «من از روی خودخواهی، خوش گذرانی، فساد و ستمگری قیام نکردم، بلکه برای اصلاح امت جدّم خروج کرده ام».(۹)

این کلام کوتاه، اما ژرف امام حسین^(ع) دربردارنده ی دو نکته است: فراز نخست، در حقیقت، نفی تبلیغات مسموم دستگاه تبلیغی بنی امیه بود که در فضایی غوغاسالارانه درصدد برآمده بودند تا حرکت اصلاح گرایانه ی امام حسین^(ع) را خروج بر خلیفه و به ضرر اسلام معرفی کنند. فراز دوم، در حقیقت، تبیین حرکت اصلاح گرایانه بر محوریت سیره و سخن پیامبر اکرم^(ص) می باشد.

امام حسین^(ع) مشروعیت دادن به حاکمیت یزید را پایان تمدن اسلام و همه ی ارزش های متعالی می دانست. لذا فرمود: «انا لله و انا الیه راجعون»، همه از خداییم و بازگشت ما به سوی خداست و بر اسلام باید سلام فرستاد؛ زمانی که امت اسلام گرفتار حاکمی چون یزید می شود.(۱۰) و همچنین حضرت در دارالحکومه ی مدینه خطاب به ولید بن عتبه می فرماید: «ای امیر! ما خاندان نبوت، جایگاه رسالت و محل رفت و آمد فرشتگانیم. به وسیله ی ما، خداوند درهای رحمت را به روی بندگان می گشاید و می بندد. یزید مردی فاسق، شرابخوار، قاتل انسان های محترم، و مشهور به فسق است. فردی مثل من با چنین کسی بیعت نخواهد کرد. اما صبر کن، و صبر می کنیم تا صبح، که روشن شود که کدام یک از ما به بیعت و خلافت سزاوارتریم.»(۱۱)

امیر علی، در کتاب تاریخ عرب و اسلام، خلافت را شایسته ی امام حسین^(ع) بر می شمارد و ویژگی های فردی و اجتماعی یزید و امام حسین^(ع) را به تصویر می کشد، که در جایگاه خود، تصویری منصفانه از این تاریخ نویس هندی است و می نویسد: «… یزید هم بی رحم و قسی القلب و هم غدّار و خیانتکار بود، در سرشت او، از رحم و انصاف اثری نبوده و خوشی های او مانند رفقا و مصاحبینش که همه پَست و رذل و فاسق بودند، حقارت آور بوده است. او رؤسا و پیشوایان مذهبی را این طور تحقیر و بی آبرو می نمود که به یک میمونی لباس یک عالم روحانی پوشانیده و بعد آن میمون را بر پشت یکی از الاغهای دارای یراق و زین عالی و قشنگ نشانده و هرجا که می رفت او را هم با خودش (برای نمایش) می برد. به شرب خمر معتاد بود، حتی وقتی هم که در دربار بود مشروب استعمال می کرد و عربده می کشید تا این حد که در کوچه و بازار های پایتخت از او تقلید می نمودند.

از این طرف حضرت حسین^(ع) پسر دوم حضرت علی^(ع) صفات و خصایل حمیده و شجاعت و شهامت را از پدر بزرگوارش به ارث برده بود و تنها صفتی را که فاقد بود چنانکه میسو سیلو می گوید: آن بزرگوار از دو طرف نجیب یعنی هم از طرف پدر و هم از طرف مادر دارای شرافت و اصالت بوده است. بنابراین هیچ وقت ممکن نبود که با آن ظالم یاغی دمشق که شنایع اعمال او را تحقیر و نکوهش کرده، صفات و خصایلش را به نظر نفرت نگاه می نمود فروتنی کند و خلافتش را تصدیق نماید.»(۱۲)

خلوت حسین بن علی^(ع) و یارانش با خداوند سبحان و سخنان حماسی او و یارانش در لحظه ی کارزار و شهادت، روح شهادت و شجاعت را در کالبد همه ی آزادمردان تاریخ زنده کرد و تأثیری ژرف بر تاریخ و تمدن اسلامی، حتی تمدن های دیگر نهاد، تا جایی که گاندی، تنها راه نجات رهایی تمدن هند از دست استعمار انگلیس را تأسی مردم آن سرزمین به حسین بن علی^(ع) می داند. سلسله ی قیام های خونین و شهادت طلبانه پس از قیام امام حسین^(ع)؛ از قیام توابین تا قیام و نهضت های کشورهای اسلامی در عصر حاضر، از جمله قیام های ملت مسلمان افغانستان به رهبری علما، مخصوصا شهدای روحانیت علیه کمونیست ها و متجاوزین بیگانه، اوج عظمت قیام امام حسین^(ع) و یارانش را در بیداری ملت ها و احیای تمدن اسلامی به تصویر می کشد که در حقیقت انقلاب و خیزش ها و احیای تمدن اسلامی در سراسر جهان مدیون محرم و صفر و عزاداری برای مصیبت امام حسین^(ع) و یارانش می باشد، که نمایانگر کارآمدی قیام امام حسین^(ع) «کلُ یومٍ عاشورا و کُلُ اَرضٍ کَربَلا» در همه ی زمان ها و سرزمین ها است.

قبل از حدود شش دهه، تجلیل از سالروز شهادت سرور آزادگان حضرت امام حسین^(ع) در پایتخت و نقاط مختلف افغانستان به دلیل خوف از حاکمان وقت مراسم سوگواری مخفیانه برگزار می‌گردید.(۱۳) اما پس از ارشاد و تبلیغ روشنگرانه عالمان دینی به خصوص فقیه بیدارگر، حضرت آیت الله العظمی حجت کابلی^(ره) و با تأسیس بنای تکیه خانه عمومی چنداول مراسم سوگواری اباعبدالله الحسین^(ع) به صورت علنی و رسمی برگزار شد و شاه آن وقت در روز عاشورا با برخی از اعضاء کابینه در تکیه خانه عمومی چنداول و دوران جمهوریت گاها به مدرسه علمیه محمدیه شرکت می‌نمودند.

با آغاز جهاد و روی کار آمدن دولت اسلامی در این سرزمین باعث گردید تا مسلمانان شیعه و سنی با عاشورا آشنائی بیشتر پیدا نمایند و هر سال نسبت به گذشته، سالروز شهادت حضرت حسین ابن علی^(ع) و یاران فداکارش در کابل و دیگر ولایات افغانستان با حضور وسیع مردم هرچه با شکوه‌تر برگزار می‌گردد و نسبت به سال‌های قبل از نظم و تدابیر بهتری برخوردار می‌باشد و به همین منظور پس از تشکیل نظام جمهوری اسلامی در افغانستان اعضای کابینه با برنامه ریزی توسط ریاست جمهوری، هرکدام بطور جداگانه دریکی از مساجد و یا تکایای شهرکابل موظف می‌شوند که پیرامون نهضت و قیام امام حسین^(ع) سخنرانی نمایند و با همین شیوه مقامات حکومتی در دیگر ولایات افغانستان نیز در روزهای عاشورا در مراسم سوگواری حضور پیدا می‌نمایند.(۱۴)

نقش قیام امام حسین^(ع) در انسجام اسلامی

بی تردید مسلمانان زمانی قادرند که رشته پیوند و انسجام اسلامی را مستحکم نگه دارند که بین آنها انسجام و همگرایی بر اساس و مبانی قرآنی و الگوی نبوی^(ص) برقرار باشند. بر این اساس، در تحلیل از نقش قیام و نهضت امام حسین^(ع) با پیشینه تمدن اسلامی و عوامل انسجام آفرین و وحدت بخش آن تمدن، قابل تفسیر و پیگیری است. اصولاً امکان اینکه بتوان نهضت امام حسین^(ع) را در دوره تاریخی کوتاه و مشخصی مورد تحلیل و ارزیابی صحیح قرار داد، وجود ندارد؛ لاجرم باید آن را با رویکردی اصولی و اسلامی مبتنی بر آموزه های بنیادین اسلامی در کلیت جامعه و تمدن اسلامی، در مقطع تاریخی بسیار گسترده تری مورد بازشناسی قرار داد. از این رو، انسجام اسلامی، در چگونگی و ثمرات قیام امام حسین^(ع) با لحاظ راهبرد و عملکرد سیاسی و گفتار آن بزرگوار، از زمان عدم بیعتش با یزید تا هنگامه شهادتش قابل پیگیری است.

راهکار و سیاستِ نهضت امام حسین^(ع) در حرکت به سوی کوفه، بحث و ارزیابی های گوناگونی را در پی داشته و از این رو، هر پژوهشگری از منظری به آن پرداخته است. اما به نظر می رسد ویژگیهای خاص سیاست آن حضرت و پی ریزی مدبرانه آن از چند جهت برای نشان دادن از هم پاشیدگی انسجام جامعه اسلامی حائز اهمیت فراوان است.

 اولین اقدام عملی آن حضرت عدم پذیرش و قبول مشروعیت حاکمیت و عدم بیعت با یزید (که خود را امام مسلمانان می پنداشت) و آن حضرت نماینده ای را به کوفه فرستاد تا از مردم برایش بیعت بگیرد. این اقدام فرزند رسول الله^(ص) دقیقاً بر این نکته تأکید می ورزد که رهبری وقتِ جامعه به عنوان یکی از عناصر اصلی و انسجام بخش جامعه اسلامی، از مشروعیت برخوردار نیست.

دومین اقدام امام حسین^(ع) نحوه سازماندهی قیام آن حضرت و چراییِ حرکت حضرت به سوی کوفه، با وجود اطلاعِ مؤثق وی از اینکه مردم کوفه به او وفادار نخواهند بود، بازگوکننده این مهم است که بین مسلمانان، رهبری جامعه و دین اسلام انسجام وجود ندارد؛ چرا که آنان گاهی به دنبال رهبری مانند حسین اند و گاه در پی یاری یزید. این اقدام و سیاست امام حسین^(ع) ایمانِ مسلمانان را که رشته اصلی انسجام اسلامی می باشد، مخاطب ساخته است. از دیگر سو، اقدام آن حضرت برای اخذ بیعت از کوفیان بیانگر این مهم است که وجود رهبری آگاه، مدبّر و خردمند بدون همراهی مردم و به تنهایی کارساز نخواهد بود و همراهی و مسئولیت پذیری مردم و ایمان و پایمردی آنها در این مسیر برای حفظ و بسط ارزشهای اسلامی ضروری است.

در این قسمت نقش قیام امام حسین^(ع) را در انسجام اسلامی به گفتار خود آن حضرت مراجعه می نماییم؛ یکی از متونی که به ما در تحلیل قیام امام حسین^(ع) به سوی رهیافت یادشده یاری می رساند، وصیت نامه آن حضرت به برادرش محمد حنفیه است. حضرت دلیل نهضت و قیام خود را چنین یادآور می شود: «انّی لم أخرج اشراً و لابطراً ولاظالماً بل خرجتُ لطلب الاصلاح فی اُمة جدی^(ص) اُرید أن آمربالمعروف وانهی عن المنکر وأسیربسیرة جدی وأبی علی بن ابی طالب^(ع)» من از روی هوا و هوس، تبهکاری و ستمگری خروج نکردم، بلکه به انگیزه اصلاح در امت جدم حرکت کردم، می خواهم امر به نیکیها کنم و از بدیها باز دارم و روش جد خود و پدرم علی^(ع) را دنبال کنم.(۲۴) با در دست داشتن این وصیت نامه می توانیم اهداف قیام امام حسین^(ع) را در ابتدای خیزش او مورد ارزیابی قرار دهیم. این وصیت نامه از چند جهت هدف امام حسین^(ع) را در جهت تحقق انسجام اسلامی بر مبنای قرآنی و الگوی نبوی^(ص) برجسته می سازد:

۱٫ امام حسین^(ع) با بیان جمله: «انّی لم اخرج اشراً و لابطراً…» حرکت و خروج خود را خروج علیه حکومت اسلامی و مختل کردن نظم و انسجام آن که مستلزم ظلم و فساد در جامعه باشد، نمی داند. بلکه حکومتِ وقت را، با این بیان خویش، به وضوح حکومتی غیر اسلامی معرفی می کند.

۲٫ حضرت در این عبارت، از کلمه خروج به معنای قیام و به پا خواستن استفاده می کند. از سوی دیگر، او دلیل قیام و خروج خویش را اصلاح امت جدش قلمداد می کند. در واقع وی با آوردن عبارت «طلب اصلاح» به کجروی و انحراف از مبانی اسلامی توسط امت جدش اشاره دارد و با درج کلمه «جدّی»، جایگاه و نقش خویش را در قبال اسلام و مسلمانان و جامعه اسلامی یادآور می شود.

۳٫ اصل دیگری که حضرت در وصیت نامه اش مورد تأکید قرار داده، امر به معروف و نهی از منکر است. می توان استنباط کرد که او با دعوت به امر به معروف و نهی از منکر، بعد از اعلان «خروج» و بیانِ «طلب اصلاح در امت جدش رسول الله^(ص)»، هر سه رکن انسجام بخش جامعه اسلامی (یعنی دین، جانشین پیامبر یا امام و حاکم جامعه اسلامی و مسلمانان) را مورد خطاب قرار می دهد و به وضوح به عدم انسجام جامعه و تمدن اسلامی، در این مقطع زمانی، یعنی در آغاز شروع نهضتش، صحه می گذارد.

با جمع بندی سخنان امام حسین^(ع) می توان به این نتیجه رسید که او قیام خود را موجب انسجام اسلامی و استمرار حرکت عظیم اسلامی به رهبری رسول الله^(ص) و انتقال آن به آیندگان و ترسیم خطوط کلی حرکت آیندگان می داند. لذا نمی توان آن حضرت را از بین بَرنده انسجام اسلامی قلمداد کرد، چرا که همان گونه که گذشت، در این دوره هیچ گونه انسجامی مبتنی بر آموزه های اصیل و جاودان اسلامی عینیت خارجی نداشت و اگر انسجام یا به تعبیر صحیح تر عصبیتی وجود داشت، اساس و اصول آن بر معیارهای جاهلی استوار بود. از همین رو، امام حسین^(ع) قیام خویش را مطابق سیره جدش محمد مصطفی^(ص) ارزیابی می کند و در پایان وصیت نامه اش می نویسد: «وأسیر بسیرة جدی.»

با توجه به همین رویکرد، امام حسین^(ع) وقتی ظهر عاشورا در مقابل مردم جاهل قرار می گیرد، طی خطبه ای پس از معرفی خود و سرزنش کوفیان می فرماید: الاان الدّعی وابن الدّعی قدر رَکَزَ بین اثنتین بین السلة والذلة وهیهات منّا الذلّة؛ آگاه باشید که زنازاده ای فرزند زنازاده ای بر یکی از دو چیز پا فشرده است: بر کشتن ما و یا بر ذلت ما؛ و هیهات که ما ذلت را بپذیریم.(۲۵)

و بلافاصله پس از این جمله به صورت زیبایی به سه مبنای قرآنیِ انسجام اسلامی تمسک می جوید و در پیامی زیبا و تاریخ ساز می فرماید: «أبی الله ذلک و رسوله و المؤمنون؛ خداوند و پیامبر^(ص) و مؤمنان این ذلت را نمی پذیرند.»(۲۶) و در پایان خطابة خویش شعر بلندی را قرائت می فرماید که می توان جواب بسیاری از پرسشها را در آن جست وجو کرد. مَطلع این شعر بلند چنین است:

فَاِن نهزم فهزَّامون قَدِمآ وإن نُهزَم فغیرُ مُهزَّمینا «اگر دشمن را بشکنیم (برآن پیروز شویم)، از دیر باز شکننده بوده ایم و اگر مغلوب شویم، باز شکست نخورده ایم.»(۲۷)

با مرور مطالب فوق می‌توان دریافت که نام حضرت حسین ابن علی^(ع)  استوار ترین معنا در کتاب ایثار و شهادت ا ست.

حادثه عاشورا، درس آموز حماسه، عدالت خواهی، آزادی ورمزجهاد، بیداری وپایداری برای ماندگاری آئین خدایی است.

محرم ماهی که خون خدا بر زمین ریخت و بهترین بندگان خدا در دست بدترین موجودات زمینی به شهادت رسیدند.

قیام ونهضت ماندگار امام حسین^(ع) پیام آور توحید وعدل، والهام بخش انقلاب وشور آفرینی بوده، وکربلایش مدینه فاضله ای برای تشنه کامان هست و عاشورا منحصر به یک مذهب، قوم، نژاد و جغرافیا نیست و قیام امام حسین^(ع) در تداوم وتحقق خط ورسالت پیامبر بزرگ اسلام^(ص) سرآغاز زوال حاکمیت های فاسد می باشد.

با گذشت حدود ۱۴ قرن واقعه جانسوز قیام امام حسین^(ع) و یارانش نه تنها فراموش نشده، بلکه بر شمار هواداران امام روز به روز افزوده شده و ابعاد قیام آن حضرت از نظر سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و مذهبی روشن‌تر شده و به فرموده امام جعفرصادق^(ع): «کلُ یومٍ عاشورا و کُلُ اَرضٍ کَربَلا»… و از مجموعه دیدگاه و نظریات به دست می آید:

۱. قیام امام حسین^(ع) به خاطر بقاء و عظمت اسلام و حکومت قرآن و امر به معروف و نهی از منکربوده است.

۲.  قیام امام حسین^(ع) براساس اخلاق، انسانی و مصلحت عامه بوده و نهضت آن حضرت از آزادی، عدالت و محبت حکایت می کند و امام حسین^(ع) درس غیرت، شجاعت، فداکاری و پایداری در برابر مصائب را به جهانیان آموخت و راه پیروزی ملت ها را گشود.

۳.  تاثیرقیام امام حسین^(ع) باعث بیداری افکار و اندیشه انسانهای آزاده و دیگر قیام و نهضت های جهان گردید.

۴٫ همه انقلاب ها اعم از اسلامی و غیر اسلامی برای فتح و پیروزی پدید آمده اند، نه اینکه امام حسین^(ع) خود را انتحار کند، بلکه برای زنده نگه داشتن دین و انسانیت به شهادت رسید و پیروزی جاویدانه را کسب نمود.

۵٫ جهاد اسلامی افغانستان به رهبری علمای شهید که در عاشورای ۱۳۵۷ خورشیدی با سخنرانی های توفنده شان در پایتخت و مناطق مختلف کشور مردم را در برابر توطئه های دشمنان اسلام، مخصوصا کمونیست ها آگاهی بخشیدند که جمعی کثیری از آن عالمان دینی توسط کمونیست ها دستگیر و به شهادت رسیدند و نیز جهاد ملت مسلمان افغانستان متأثر از فرهنگ عاشورا و قیام سالار شهیدان حضرت حسین ابن علی^(ع) بوده است.(۳۸)

سلام و عرض ادب
وقتتون بخیر
آستان مقدس حسینی پرچم گنبد حرم مطهر امام حسین (علیه السلام) و ده عدد انگشتر که نگین آن مرمر داخل ضریح مطهر سیدالشهداء علیه السلام است را به ثبت نام کنندگان در صفحه "زیارت به نیابت" اهدا خواهد نمود.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی آستان قدس حسینی؛ مسئول بخش تبلیغات الکترونیکی حرم مطهر ضمن اعلام این خبر گفت: کسانی که در ایام اربعین حسینی در صفحه "زیارت به نیابت" ثبت نام می کنند پس از اتمام زیارت به نیابت از آنان، طی قرعه به یازده نفر هدایای گرانبهای معنوی اهدا می گردد.

ولاء الصفار افزود: طی این قرعه کشی به نفر اول پرچم گنبد حرم مطهر امام حسین علیه السلام و به ده نفر دیگر انگشتر که نگین آن مرمر داخل ضریح مطهر که قدمتی بیش از 70 سال دارد، تقدیم می گردد.

وی در خاتمه گفت: زمان قرعه کشی روز اربعین حسینی بعد از نماز ظهر است و کاربران می توانند از اکنون در این صفحه نام خود و اعضای خانواده و بستگان خود را ثبت نمایند.


اینجا کلیک کنید
http://imamhussain.org/persian/enaba

لازم بذکر است، "صفحه زیارت به نیابت برای محبین اهل بیت (علیهم السلام) که بُعد مسافت مانع از رسیدن آنان به کربلا و زیارت بارگاه منور امام حسین (علیه السلام) است طراحی گردیده وخدام سادات حرم به نیابت از ثبت نام کنندگان در این صفحه، امام حسین (علیه السلام) را زیارت می کنند.
التماس دعا. یاعلی مدد
باتشکرفراوان

بنام خدا

دوستان عزیز امروز مقاله ای را در سایت تبیان در مورد مبحث (اربعین حسینی ) خواندم که برایم جالب بود. لذا بصورت چند قسمت برایتان میگذارم.امیدوارم که مورد پسند واقع گردد.التماس دعا.

حرم در آتش کینه کوردلان

بنی امیه که خود سبب واقعه عاشورا شده بودند از ترس فروریختن پایه‌های حکومتشان به قبر امام حسین علیه السلام  تعرض نکردند، لذا قبر مطهر دارای بارگاه گردید. بعد از آنها، منصور دوانیقی نخستین کسی بود که دستور ویرانی حرم حسینی را صادر کرد. بعد از او هارون الرشید و متوکل عباسی نیز چنین ننگی را برای خود خریدند.

به جز این موارد، از گذشته تا کنون زائران بسیاری در راه زیارت کشته شده اند. غارتگران مختلفی به اموال و خزانه حرم دستبرد زده‌اند و نیز وقایع مشکوکی مثل آتش سوزی و فروریختن سقف نیز در حرم حسینی رخ داده است.

در دوران نزدیک به ما کربلا توسط وهابیون محاصره شد. در آن روز بسیاری از مردم برای زیارت نجف خارج شده بودند که وهابیون به شهر و به حرم حمله کردند. بسیاری از مردم را کشتند و به حرم آسیب رساندند و با انبوهی از اموال که از خزانه حرم غارت کرده بودند، به زادگاه خود در عربستان بازگشتند.

تعرض به حرم مطهر تا دوران خیلی نزدیک نیز ادامه پیدا کرده است. در قرن اخیر در جریان انتفاضه مردم عراق، کربلا خاطره حمله صدام به حرم را به یاد دارد. هرچند در بازسازی‌های حرم، این خرابی ها بازسازی شده است، آثاری از این جنایت هنوز در داخل حرم باقی و نشان گذاری شده ‌است.

بعد از سقوط صدام و ورود آمریکا تا حال حاضر بمب‌گذاری در مسیر و نیز در اطراف حرم حسینی وجود دارد؛ اما عزم زائران آن حضرت در آن راه را سست نکرده ‌است.

بنام خدا

قسمت دوم و ادامه مطلب قبلی:

دشمنی با زیارت باعث دوری دوستان نشد

با نگاهی به تاریخ کربلا در می‌یابیم که حرم حسینی از همان ابتدا مورد توجه خاص دوستان و دشمنان اهل بیت علیهم السلام بوده است. دوستانی که حاضر می‌ شدند و می ‌شوند که خطرها و هزینه ‌های فراوانی تا سر حدّ جان خود در راه زیارت اباعبدالله علیه السلام بپردازند و دشمنانی که هرچه تلاش کردند نتوانستند شعله محبت زیارت را خاموش کنند.

جالب آنکه محبت زیارت امام حسین علیه السلام حتی در میان اطرافیان آن ظالمان نیز وجود داشت و این امر نشان دهنده عمق تمایل جامعه اسلامی به حرم مقدس حسینی است. مثلاً هارون الرشید که از توجه مردم به کربلا و نظم و سامان داشتن آن حرم جانش به لب آمده بود، مدیر حرم را احضار کرد. سرانجام معلوم شد که او از طرف امّ موسی (مادر مهدی خلیفه عباسی) به خدمت در آنجا گماشته شده بود و حقوقی هم برای او تعیین گردیده بود!(2)

حکایت دیگر آنکه متوکل عباسی در شعبان سال 233، در زمانی که مست بود، سراغ آوازه خوانش را گرفت. او را نیافتند. بعد از پیگیری و بازجویی معلوم شد که مخفیانه به زیارت امام حسین علیه السلام رفته بوده‌است. این واقعه سبب اولین تخریب حرم حسینی در زمان او گردید.(3)

متوکل حتی دستور داد که آن حوالی را شخم بزنند و کشاورزی راه بیندازند (تا از حالت زیارتگاه خارج شود). او بر تمام راه- ‌های ورود به آن منطقه نگهبان گمارد تا زائران دستگیر و به نزد او ببرند. او سه بار دیگر نیز گستاخی کرد و در طول سلطه خود در سالهای233و 236و 237و 247 جمعا چهار مرتبه حرم حسینی را تخریب نمود.

جالب توجه آنکه این تخریب ها نشان می‌دهد که مردم هر بار که حرم تخریب می ‌شد، آن را از نو می‌ ساخته و آباد می ‌کرده ‌اند.

یکی از زائران امام حسین علیه السلام در آن ایام می‌گوید:

روزها خود را مخفی می‌کردیم و شب ها حرکت می‌کردیم. نیمه شب از میان دو نفر نگهبان مسلح که در خواب بودند گذشتیم تا به حدود قبر رسیدیم ولی آن را پیدا نمی‌کردیم تا اینکه بالاخره قبر برایمان معلوم شد و صندوق آن را سوخته یافتیم و بر قبر آب بسته بودند به گونه‌ای که محل سنگ قبر در آب رفته بود و آنجا دارای چنان عطری بود که من و دوستم هرگز مانندش را استشمام نکرده بودیم. بر روی آن چند نشانه قرار دادیم و بعد از اینکه متوکل کشته شد با سادات و شیعیان آمدیم و آنجا را آباد کردیم.(4)

متوکل عباسی بغض شدیدی به امام علی علیه السلام و خاندان او داشت (5) اما فشار مردم برای زیارت امام حسین علیه السلام گاه امثال او را نیز تسلیم می‌کرد. در زمان او خبر رسید که جمع زیادی از مردم در سرزمین نینوا برای زیارت جمع شده‌اند. لشکری نظامی برای پراکنده کردن آنها فرستاد اما مردم گفتند بدون زیارت برنخواهیم گشت حتی اگر تا آخرین نفرمان هم کشته شویم. سرانجام متوکل عقب نشینی کرد.(6)

پی نوشت:

3) مقاتل الطالبیین، ص478.

4) همان،‌ص479.

5) الکامل فی التاریخ، ج7، ص55.

6) امالی شیخ طوسی، ص 328.

بنام خدا

قسمت سوم:دوستان گرامی لحظه به لحظه موج عظیم راهپیمایان زائر حسینی به کربلا و حرم نزدیک می شوند و این راهپیمائی باعث شده تا تمامی استکبار و دشمنان امام حسین(ع) و شیعه ماتم گرفته و سکوت مرگ انتخاب کنند. خدا کند که از این غصه بمیرند تا راه برای ظهور آقا امام زمان (عج) هموارتر گردد.

زیارت به مثابه یک حماسه

نگاه به تاریخ زیارت امام حسین علیه السلام تا به حال در می‌یابیم که نه تنها قیام آن حضرت، بلکه زیارت آن حضرت نیز یک حماسه است. زائران از راه‌های دور و نزدیک، خود را به کنار قبر ایشان می‌رسانند و برخی نیز به احترام امام و برای رعایت تواضع به پای پیاده این راه را طی می‌کنند. برای کسانی که نیتشان از زیارت، حسینی شدن است، زیارت همواره با سختی‌ها و ترس هایی همراه بوده است اما هرگز آنان را از راه خود منصرف نکرده است. نیتی حماسی در راهی آکنده از سختی و ترس برای هدفی خدایی.

از زیارت حسینی تا نهضت مهدوی

قیام امام حسین علیه السلام مانند روز غدیر و ظهور امام مهدی علیه السلام، نقطه عطف تاریخ اسلام است. در حقیقت شهادت امام حسین علیه السلام است که سرانجامی از جنس ظهور مهدی موعود دارد و میان نهضت حسینی و نهضت مهدوی پیوند محکمی برقرار است.

همه گیر شدن زیارت حسینی در دوران ما و توجه به واقعه عاشورا توسط رسانه‌های جمعی دنیا نوید بخش نزدیک بودن دوران ظهور است. دورانی که فرزند حسین علیه السلام خود را معرفی و با فرزندان معنوی یزیدیان خواهد جنگید و یاورانی از جنس یاوران حسین علیه السلام او را یاری خواهند کرد.

سنی‌های همدانی در عزاداری امام(ع) باعث شگفتی قمی‌ها می‌شدند
رجبی دوانی: قم از دیرباز به تشیع معروف بوده و همدان سنی و در تاریخ ثبت شده که همدانی‌های سنی چنان ابراز احساساتی در عزاداری امام حسین داشتم که باعث شگفتی قمی‌ها شد من از همین جا این گلایه را از هموطنان سنی بکنم که چرا مثل گذشته برای امام حسین علیه السلام که تنها تعلق به شیعه ندارد و جگری پاره شده از پیغمبر خداست عزاداری نمی‌کنند، در حالی که گذشتگان و پدرانشان برای امام حسین عزاداری می‌کردند و دسته راه می‌انداختند چرا ما الآن این سنت خوب را در بین اهل تسنن نداریم که در مناطق سنی نشین برای عرض ادب به پیغمبر (ص) و تسلیت به پیامبر(ع) عزاداری برای امام حسین بکنند
اصلاً این روضه الشهداء که ما می‌گوییم روضه خوانی کتاب روضه الشهدا نویسنده‌اش ملا حسین کاشفی سنی بوده اصلاً این اصطلاح روضه خوانی این بوده که مردم می‌آمدند و جمع می‌شدند و از روی کتاب روضه الشهداء می‌خواندند و گریه می‌کردند و از آن به بعد به مجالس عزاداری امام حسین(ع) می‌گفتند روضه خوانی.

سنی‌های ایرانی در کنار شیعیان به عزاداری می پرداختند
دولت آل بویه سقوط کرد، غزنویان بخش شرقی ایران را قبلاً از آل بویه گرفتند، سلطان محمود غزنوی یک سنی متعصب خشک مغزی بود که دیلمیان و شیعه ها را به دار آویخت و کشتار کرد اما بقیه آل بویه را سلجوقیان نابود کردند زمان غزنویان عزاداری برای امام حسین(ع) انجام نمی گرفت چون سلطان محمود به شدت ضد شیعه بود.
سلجوقیان هم با شیعه مخالف بودند ولی بعضاً از اندک معرفتی برخوردار بودند که جلوی ابراز احساسات برای امام حسین علیه السلام را نمی‌گرفتند شما الآن حرم حضرت عبدالعظیم علیه السلام برویم در آن صحن اصلی ایوان آینه می‌بینید که نوشته حرم حضرت عبدالعظیم توسط برکیارق سلجوقی بازسازی شد. یعنی آنقدر ارادت دارد آن که سنی است و ترک سلجوقی است که حرم بازسازی می‌کند.
آنوقت در عصر سلجوقیان عزای امام حسین ادامه پیدا کرد شیعه ها که هیچ خیلی جاها سنی‌های ایرانی بسیار پرشور عزاداری می‌کردند که کاه بر سر خود می‌ریختند و...

سیستانی‌ها تنها کسانی بودند که در زمان معاویه حاضر به لعن کردن ساحت علی(ع) نشدند
قیام سیستان به چه نتیجه‌ای می‌رسد؟
رجبی دوانی: عبید الله بن زیاد لعنت الله علیه فرمانروای عراقین بود عراقین یعنی کوفه و بصره، کسی که کوفه را در اختیار داشت در حقیقت نیمه شمالی ایران و عراق را و کسی که بر بصره حاکم بود نیمه جنوبی عراق و نیمه جنوبی ایران تا هند را در اختیار داشت. اگر کسی هر دوی آنها را در اختیار داشت نیمه شرقی عالم اسلام با این فرد می‌شد.
اول کسی که عراقین را در اختیار داشت پدر همین عبیدالله لعنت الله علیه، زیاد بن ابیه بود.
زمان امیرالمؤمنین فقط حکومت فارس را با حفظ سمت آن داشت و در اواخر قائم مقام ابن عباس در بصره هم بود. زمان معاویه است که اولین بار عراقین را به یکی می‌دهند وآن یک نفر هم"زیاد" بود که 6 ماه هم در کوفه بودو 6 ماه در بصره. به ظاهر سیستان هم آن زمان تابع بصره بوده باشد.در تاریخ آمده است که سیستانی‌ها برادرعبیدالله به نام عباد را که حاکم سیستان بود بیرون انداختند و آن ها نیز حریف سیستانی‌ها نبودند تا در نهایت آن ها را راضی کردند تا آرام بگیرند، البته جزئیات به درستی ثبت نشده است.اما این افتخار را نصیب خود کردند که در برابر آن نابه کاران ایستادند.
پیش از آن در زمان معاویه لعنه الله که باب کرده بود تا به ساحت مقدس امیر المؤمنین علیه السلام لعن کنند اما سیستانی‌ها مقاومت کردند و نمی‌گفتند و حتی تهدیدشان کردند که اگر لعن نکنید باید طلا بدهید و اینها طلا دادنداما لعنت نمی‌کردند وداریم که حتی حد طلا را بالا بردند و باز هم اینها طلا دادند و لعن نکردند و حتی جسارت به جایی رساندند که می‌گفتند زنانتان را می‌آوریم بیرون و جلوی مردم سرهایشان را می‌تراشیم و حاضر شدند که این جنایت صورت بگیرد ولی لعن به امیرالمؤمنین نکنند که آخر بنی امیه به ذله آمد و سیستانی‌ها را رها کرد در این ارتباط هیچ جایی نداریم حتی در کوفه که این چنین در برابر لعن به ساحت مقدس امام علی(ع) مقاومت کنند.حتی در کوفه بر منبر امیرالمؤمنین می‌رفتند و ایشان را لعن می کردند

با نوجه به استقبال بی نظیر مردمان عاشق امام حسین (ع) مطمئن باشید که واقعه ی عاشورا در ذهن مردم جهان حتی کافران و ... هست و هیچ وقت فراموش نخواهد شد ...

یک صلوات بلند ...

اربعین آمد دلم را غم گرفت

بهر زینب (س) عالمی ماتم گرفت

سلام

خیلی ممنون

جالب بود و آموزنده.

عاشق واقعی هر سختی و به جان می خره تا به معشوقش برسه.
 

سلام

به نظر من می تونه نشانه اتحاد عاشقان امام حسین (ع) باشه. اتحاد در مسلمانی، در پیروی از راه امام، در اطاعت از هدف امام. برای زنده نگه داشتن یاد امام و حادثه کربلا. و همینطور همدردی با آقا امام زمان (عج).