حدیث شماره 17: «نتیجه‌ی هم‌نشینی با سفلگان و گناه‌کاران»

بنام خدا

طبق آیات قرآن سفیهان همان منافقان هستند لذا همنشینی با آنها نتایج بسیار بدی بدنبال دارد که سر از جهنم در خواهد آورد.

و اذا قيل لهم امنوا كما امن الناس قالوا أنؤمن كما امن السفهاء ألا انهم هم السفهاء و لكن لايعلمون و اذا لقوا الذين امنوا قالوا امنا و اذا خلوا الي ياطينهم قالوا انما سخن مستهزؤن

هنگاميكه به منفاقان گفته مي‌شود ايمان بياوريد همانطور كه ساير مردم ايمان آورده‌اند مي‌گويند آيا ما ايمان بياوريم همان‌طوري كه سفيهان و نادانان ايمان آوردند و خداوند در پاسخ مي‌فرمايد: آگاه باشيد كه سفيهان همان منافقان هستند و لكن خودشان نمي‌دانند و هنگامي‌كه منافقان با مؤمنان ملاقات مي‌كنند مي‌گويند ايمان آورديم و چون با سران كفر مواجه مي‌شوند مي‌گويند ما با شما هستيم و مؤمنان را مسخره و استهزاء مي‌كرديم.

بنابراین همنشینی با منافقان هم شامل این حدیث امام حسین(ع) خواهد بود.

حدیث شماره 17: «نتیجه‌ی هم‌نشینی با سفلگان و گناه‌کاران»

امام حسین (علیه السّلام) فرمودند:

مُجالَسَةِ أهلِ الدِنَائة شَر، وَ مُجَالَسَةِ أَهلِ الفُسُوقِ رَیبَة.

سئوال: سُفله کیست؟

سُفله در اخبار و روایات، چند جور معنی شده:

1. سفله آن كس است كه مواظب حرفهاى خود نيست هر چه بخواهد مى‏گويد و هر چه در باره او بگويند از آن باك ندارد؛

2. سفله آن كس است كه طنبور مى‏نوازد؛

3. سفله آن كس باشد كه نيكى و احسان او را مسرور نكرده، بدى و شرّ نيز او را ناراحت نمى‏كند؛

4. سفله شخصى است كه ادّعاى امامت يا امانت دارى مى‏كند، در حالى كه اهلش نيست.

نتیجه:

کسی که حداقل یکی از این چهار شرط رو داشته باشه، سفله است.

سئوال: آدم سفله چه بلایی سرش میاد؟

بنابر سخن امام صادق (ع)، این  آدما عاقبت به خیر نمیشن:

امام صادق علیه السلام فرمود: بپرهيزيد از آميزش با سفلگان و مردمان پست كه عاقبتش بخير نخواهد بود.

سئوال: یه آدم سفله مثال بزن!

پیامبر اکرم و امیرمومنان فرموده اند که قاتلین ما و انبیا در همین سفله ها هستند! پس ابن ملجم و شمر و یزید و عمر سعد و امثال اینا، سفله هستند.

نکته مهم

اگر خوب دقت شده باشد، هر کسی نمی تواند از جمله سفله باشد، یعنی اینطور نیست که اکثر مردم کوچه و بازار سفله باشند، مخصوصا در اجتماع مسلمانان. سفله به انسان لاابالی می گویند، یعنی کسی که باکی ندارد چه می کند، ذات او جوری شده که نه تنها خوبی نمی کند، گناهی هم در مقابل او انجام بگیرد، بدش نمی آید، ظلمی به کسی بشود، خونش به جوش نمی آید، لااُبالی شده است، حتما مردم ما اینطور نیستند.

امثال من و شما هم، اگر از دستمان در برود، مثلاً اگه خدایی نکرده در امانتی سهل انگاری بکنیم، شامل سفله نمی شویم؛ چون از خیانت کردن منزجریم و بدمان می آید؛ اما سفله، همانطور که در حدیث آمده، کسانی اند که اصلاً باکی ندارند، خیانت بشود یا نه. همین که از درون نگران هستیم که نکند خیانتی کرده باشیم، نشون میده که سفله نیستیم.

وقتی می خواهیم کسی را به خاطر اعمال ناشایستش  به شدت توبیخ کنیم می گوییم: او انسان پست و فرو مایه ای است. اما باید دید این خواری و پستی به چه معناست؟و یک انسان پست چه ویژگی هایی  دارد؟

سئوال: چه آدمهایی پَست هستند؟

نشانه‌هاي افراد فرومايه و پَست از ديدگاه روايات عبارت است از:

1- مالدوستي و بخل‌ورزيدن

امام علي (عليه السلام) فرمود: فرومايگي، برگزيدن مالدوستي است بر لذت ستايش و تمجيد. (ميزان‌الحكمة/ ج 11/ حديث 18031) حضرت در حديثي ديگر فرمودند: هر كس آزمندي به دنيا با بخل نسبت به آن در وجودش جمع شده باشد، به دو ستون فرومايگي چسبيده است. (همان/ ح 18036) امام حسن (عليه السلام) در پاسخ به پرسش از فرومايگي فرمودند: كم‌بخشيدن و بد و بيراه‌گفتن. (همان/ ح 18037)

2- داشتن خصلتها و عادت‌هاي بد

امام علي (عليه السلام): از نشانه‌هاي فرومايگي، بدخويي است. (همان/ ح 18032)

3- عهدشكني

امام علي (عليه السلام) در حديثي ديگر فرمودند: از نشانه‌هاي فرومايگي، خيانت‌كردن به عهد و پيمانهاست. (همان/ ح18033)

4- بدرفتاري با همسايگان

امام علي (عليه السلام): از نشانه‌هاي فرومايگي، بد همسايه‌داري كردن است. (همان/ ح 18034)

5- غيبت‌كردن و تهمت‌زدن

امام علي (عليه السلام): فرومايه‌ترين مردم كسي است كه غيبت مي‌كند. (همان/ ح 18051) حضرت فرمود: از نشانه‌هاي فرومايگي بدگفتن پشت سر نيكان است. (همان/ ح 18035)

6- تغيير رفتار در هنگام بالا رفتن مقام و يافتن قدرت

امام علي (عليه السلام): فرومايه هرگاه از اندازه‌ي خود فراتر رود، احوال و رفتارش تغيير كند. (همان/ ح 18039)

7- پرشر و بي‌خير است

امام علي (عليه السلام): فرومايه به خيرش اميدي نيست و از شرش اماني و از گزندش ايمني نيست. (همان/ ح 1841)

8- بي‌شرمي و بي‌حيايي

امام علي (عليه السلام) فرمودند: فرومايه شرم ندارد. (همان/ ح 18042)

9- كينه ورزي در هنگام بخشش خود و ناسپاسي در عطاي ديگران

امام علي (عليه السلا): فرومايه هرگاه عطا كند، كينه ورزد و هرگاه عطا شود، انكار (و ناسپاسي) كند. (همان/ ح 18044)

10- سبكي ترازوي اعمال

امام صادق (عليه السلام): ميان سلمان فارسي (رحمةالله عليه) و مردي بحثي درگرفت. آن مرد به سلمان گفت: تو كه هستي؟ تو چه هستي؟ سلمان گفت: ما هر دو در آغاز نطفه‌اي پليد بوديم و هر دوي ما سرانجام به مرداري گنديده تبديل مي‌شويم و چون روز قيامت شود و ترازوها برپا گردد كسي ترازوي اعمالش سنگين باشد او بزرگوار است و كسي ترازوي اعمالش سبك باشد او فرومايه است. (همان/ ح 18050)

11- آزردن كريمان و آزادگان

امام علي (عليه السلام) عادت فرومايگان و نادانان، آزردن كريمان و آزادگان است. (همان/ ح18055)

12- قساوت قلب

امام علي (عليه السلام): سختدلي خصلت فرومايگان است. (همان/ ح 18059)

مُجالَسَةِ أهلِ الدِنَائة شَر، وَ مُجَالَسَةِ أَهلِ الفُسُوقِ رَیبَة.

البته من درباره این حدیث احتیاط میکنم و  نظر قطعی ندارم که "أهلِ الدِنَائة" را باید "سفله" معنی کنیم یا "پَست"؟

اگر "سفله" معنی بشه که خیالمون راحته و عقل حکم میکنه که با اونها معاشرت نکنیم.. از طرفی افراد سفله همونطور که اشاره شد، خیلی کم هستند.

اما اگه "پَست" معنا بشه، اون وقت با توجه به پُست دومی که زدم، نتیجه گیری خیلی سخت میشه.. چون خیلی از ماها ممکنه جز یک یا بیشتر از اون موارد قرار بگیریم و اگه اینطوری باشه، فکر کنم اکثراً نباید با هم همنشینی و معاشرت کنن... که این زیاد جالب نیست و یه جورایی با حدیث دیروز، همخونی نداره.. 

پس من درباره قسمت اول، نظر قطعی، ندارم.

اما یه چیزی که در قسمت دوم حدیث وجود داره "اهل فسوق" است؛ که من شما رو برای دیدن مطالبی پیرامون اون ارجاع میدم به لینک زیر، تا مطلبم خیلی طولانی نشه:

فسق- ویکی فقه

که باز من درباره قسمت دوم حدیث، برای اینکه الکی حرف نزده باشم، هیچ نظری ندارم.

اما در کل، فقط یه چیز میخام بگم:

معلوم و واضحه که، دوستان هر شخصی، یه جورایی شخصیت اونو نشون میدن! چون هر شخصی میره و با اونایی رفاقت میکنه که باهاشون یه سری اشتراکات داشته باشه.

طبیعیه که اگه من برم با یه مشت آدم لاابالی بگردم، مردم درباره من بد فکر میکنن و اگه برم با یه عده اهل مسجد بگردم، فکر میکنن من آدم خوبی ام. این یه چیز طبیعیه و درش شکی نیست.

اعتبار و اعتماد مردم به ما، یه قسمتش مربوط به اون چیزهاییه که مستقیم از خودِ ما میبینن و یه قسمتش، مربوط به اون چیزهاییه که از دوستان و وابستکان ما میبینن.

پس مواظب باشیم با کیا میگردیم...

پسر نوح با بدان بنشست، خاندان نبوتش گم شد

سگ اصحاب کهف روزی چند، پی نیکان رفت و مردم شد

همنشيني با دوستان بد هميشه آدم رو به سختي مي اندازد!

از قديم مادربزرگها و پدربزرگهامون اين حرف رو تو گوش ما مي خوندن! من خودم با چشم خودم دو نفر رو ديدم كه چطور سرنوشتشون عوض شده.

يكي از اونها با مسجدي ها و عاشوريها رفت و آمد داشت و الان همش بفكر قضا نشدن نمازهاشه و اون يكي با يك آدم فاسق نشست و الان تو اين فكر كه بعد اين دنيا دنيايي نيست!

پدر و مادر ها بايد با بچه ها دوست باشن تا بتونن بچه ها رو در انتخاب دوست هدايت كنن! رفت و آمد خانوادگي داشته باشن تا اگه آدمهاي نامناسبي هستن قطع رفت و آمد بشه!

ولي باز هم هرچي خدا بخواد. اميدوارم لياقت داشته باشيم تا خدا دوستان خوب و آگاه بر سر راهمون قرار بده. انشاله

پسر نوح با بدان بنشست       خاندان نبوتش گم شد
   سگ اصحاب کهف روزی چند       پیِ نیکان گرفت و مردم شد

ضمن عرض سلام و ادب و تشکّر ویژه از دوستانی که ما را همراهی نمودند.

امتیازات مشارکت‌کنندگان در این بحث به شرح زیر می‌باشد: