دولت همه ساله بی‌جلال تو مباد

همت همه ساله بی‌جمال تو مباد

هر بنده که هست بی‌کمال تو مباد

خورشید جهان تویی، زوال تو مباد

 منوچهری

در خاطرم از تو اشتیاقی مانده است

طرح حرم و صحن و رواقی مانده است 

ای ضامن دل‏های غریبان اینجا

یک آهوی بی‏پناه باقی مانده است

تا درون آمد غمش از سینه بیرون شد نفس                  نازم این مهمان که بیرون کرد صاحبخانه را

«فروغی بسطامی»

ز خاک تو کسب آبرو کردم من

با عطر ضریح تو وضو کردم من

تا صید کسی نگردد آهوی دلم

مولای غریب بر تو رو کردم من ....

امام علی علیه السّلام فرمودند:

نعمتهاى نادانان همانند بوستانى در كنار مزبله است.

غررالحکم ، باب جهل

تو را با نام آهو می شناسند

رضای حضرت هو می شناسند

تمام رعیت ملک عظیمت

به نام شاه خوشرو می شناسند

در طریق عشقبازی امن و آسایش خطاست

ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی؟؟

حافظ

یک سبد با تو گفت و گـــــو دارم

با ســــــتاره که پیـــــش رو دارم

پشت هر پنجره که می آیــــــی

دســـــتهای پـــــــــــــر آرزو دارم

بغض نشـکفته ام ترک برداشت

گفـــــــتم آقا مـــــــــن آبرو دارم

خلـــــــوتی پر ز رنگ و رویا بود

حس و حالی که در سبو دارم

دست دل قفل شد به پنجره اش

هــــــرچه دارم همه از او دارم

شاعر: سید هاشم عبداللهیان

پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند:

نَحنُ قَومٌ لا نَأکلُ حَتّى نَجوعَ وَ اِذا اَکلنا لا نَشبَعُ؛

ما قومى هستیم که تا گرسنه نشویم غذا نمى خوریم و تا سیر نشده ایم دست از غذا مى کشیم.

سنن النبى، ص 226

ماه در حوض بزرگ کاشی است
آب، آیینه مهتاب شده
ماه، مهمان قشنگ حوض است
حوض بیچاره دلش آب شده

هر گه که دل به عشق دهي خوش دمي بود     در کار خير حاجت هيچ استخاره نيست
حافظ

تو بـر زخـم دلـم باریده اى باران رحمت را

تو را مـن مـیشناسم، مـنبع پاک کـرامت را

ازآن روزى کـه حلقه بر ضریحت بست دستانم

دلم شـیدا شد و دادم زکـف دامـان طاقت را

از ناز چه می خندی بر دیده که می گرید؟       این دیده زمانی نیز خندیده که می گرید

علی اشتری

دیوانه شدم که در جنون گم باشم

انگشت نمای خــــــیل مردم باشم

دیوانگی ام شفاست، مردم، وقتی

دیوانه عشـــق شاه هشتم باشم

شاعر: جواد شجاع

پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند:

اَلمُؤمِنُ یأکلُ فی مِعاءٍ واحِدَةٍ وَ المُنافِقُ یأکلُ فی سَبعَةِ أمعاءٍ؛

مؤمن کم خوراک است و منافق پرخور.

وسائل الشیعه، ج 24 ، ص 240